ซูจิ่นชูปาดน้ำตาแล้วเดินออกจากห้องทำงาน
หานจิ้งเป็นห่วงเธอ เอาแต่เดินวนอยู่หน้าประตู
พอเห็นเธอออกมาก็รีบเข้าไปถามว่า “เสี่ยวชู เป็นยังไงบ้าง? ท่านประธานกู้ว่ายังไง?”
“ไม่มีอะไรแล้ว เธออยู่ต่อที่บริษัทได้” ซูจิ่นชูเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ แต่ก็ยิ้มให้เธอ
“แล้วเธอล่ะ?”
หานจิ้งสนใจว่าตัวเธอเองจะได้ไปต่อหรือไม่มากกว่า
หยวนป๋อเหวินเดินเข้ามาพูดว่า “เธอน่ะเหรอ… ก็ย้ายไปบริษัทใหญ่ไง”
“หา ย้ายไปบริษัทใหญ่? จริงเหรอ? เสี่ยวชู เธอจะได้ย้ายไปบริษัทใหญ่จริงๆ เหรอ?” หานจิ้งทั้งตกใจทั้งดีใจ
ซูจิ่นชูก็ตกใจไม่แพ้กัน
กู้หยุนเหิงไม่เห็นบอกเลยว่าจะย้ายเธอไปบริษัทใหญ่?
“ผู้จัดการฝ่ายหยวน ทำไมคุณถึงรู้ว่า...”
“ผมติดต่อไปทางบริษัทใหญ่แล้ว ขอให้ย้ายคุณไป” หยวนป๋อเหวินว่า
ซูจิ่นชูตาคลอ รู้สึกซึ้งจนน้ำตาเอ่อขึ้นมาอีก
“ผู้จัดการฝ่ายหยวน ขอบคุณนะคะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ ยังไงผมก็จะไปขอคืนบุญคุณจากสามีคุณอยู่ดี” หยวนป๋อเหวินยักไหล่
ซูจิ่นชูรีบรับปาก “คุณวางใจนะคะ กลับไปฉันจะบอกเขา ให้เขาเชิญคุณกินข้าว”
หยวนป๋อเหวินคิดในใจ บุญคุณที่เขาต้องการไม่ใช่แค่กินข้าวง่ายๆ หรอก
แต่ช่างเถอะ เธอเองก็ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของกู้หมิงเฉินด้วย พูดไปก็ไม่เข้าใจ
ฝ่ายบุคคลจัดการเอกสารให้ซูจิ่นชูเสร็จอย่างรวดเร็ว หยวนป๋อเหวินก็ติดต่อไปทางบริษัทใหญ่แล้ว ส่งประวัติของเธอไปแผนกสอง
ที่จริงแล้ว คนในออฟฟิศต่างก็อิจฉาเธอที่ถูกย้ายไปบริษัทใหญ่