เหอรั่วรั่วรูปร่างเล็กกระทัดรัด แต่แรงมาก ดึงข้อมือซูจิ่นชูออกไปข้างนอกอย่างเอาแต่ใจ
เสี่ยวเหวินวิ่งเข้ามาห้าม รีบร้อนพูดว่า "คุณหนูรั่วรั่ว คุณทำแบบนี้กับคุณนายไม่ได้นะคะ"
"คุณนายอะไรกัน? ไปพบพ่อแม่ของอีกฝ่ายหรือยัง? แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามประเพณีหรือเปล่า? ก็แค่เมียน้อยที่พี่เขยของฉันเลี้ยงไว้ ยังจะคิดว่าตัวเองสำคัญนักหรือไง" เหอรั่วรั่วพูดอย่างไม่เกรงใจ
ซูจิ่นชูสะบัดมือเธอออกด้วยความโกรธ
เหอรั่วรั่วมือว่างเปล่า หันกลับมามองเธอด้วยความตกใจ
เมื่อกี้เธอปล่อยให้ตัวเองดึงไปตลอด ที่แท้ไม่ใช่ว่าเธอดิ้นไม่หลุด แต่เธอไม่ได้ดิ้น?
"เหอรั่วรั่ว ฉันไม่อยากถือสาเธอ เพราะเธอยังเด็ก และเป็นน้องสาวของลูกพี่ลูกน้องกู้หมิงเฉิน ฉันเลยยอมเธอ แต่เธออย่าได้คืบจะเอาศอก" ซูจิ่นชูทำหน้านิ่ง พูดอย่างจริงจัง
"จะดุทำไมกัน ฉันแค่อยากพาเธอไปดูชีวิตของพี่เขยฉัน เธอไม่สงสัยบ้างหรือไงว่าเขาเป็นคนยังไง?"
ท่าทียโสของเหอรั่วรั่วลดลงครึ่งหนึ่ง เธอเบ้ปากพึมพำ
ซูจิ่นชูถอนหายใจ สวรรค์รู้ดีว่าคำพูดเมื่อกี้เธอรวบรวมความกล้าอย่างมากถึงพูดออกมาได้
ยายสอนเธอเสมอ ให้ถ่อมตัวและอ่อนน้อม อย่าทำให้ญาติมิตรขุ่นเคืองง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นภายหลังจะไม่มีใครช่วยเหลือ
ดังนั้น เธอจึงไม่อยากทำให้น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของกู้หมิงเฉินคนนี้ขุ่นเคืองจริง ๆ
"เธอพูดดี ๆ สิ พูดดี ๆ ฉันก็จะไปกับเธอ"
น้ำเสียงเธออ่อนลง เธอยอมก้าวลงให้อย่างตั้งใจ เหอรั่วรั่วแม้จะดื้อรั้น แต่ก็ไม่โง่