“ครับ ไปเมื่อไหร่แน่? แล้วต้องให้ผมทำอะไรบ้าง?” กู้หมิงเฉินถาม
“หา? คุณตกลงแล้วเหรอ?”
ซูจิ่นชูเงยหน้าขึ้นทันควัน มองเขาอย่างประหลาดใจ
“อืม ต้องให้ผมทำอะไร?”
“ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่คุณไปกับฉันก็พอ” ซูจิ่นชูรีบพูด
บนใบหน้าเธอมีความดีใจที่ปกปิดไม่มิด คิดว่าเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าพวกเขาสองคนแต่งงานกัน เพราะฉะนั้นต้องปฏิเสธแน่ เธอเตรียมใจไว้แล้วที่จะถูกปฏิเสธ คาดไม่ถึงว่าเขาจะตกลง?
ความดีใจอันท่วมท้น ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก
เพื่อไม่ให้เขาจับได้ เธอรีบหันหน้าไปมองข้างนอก
แต่เธอไม่รู้ว่า กระจกรถยนต์นั้นมีฟังก์ชันพิเศษ
กู้หมิงเฉินแอบเปลี่ยนหน้าจอฟังก์ชัน เห็นมุมปากที่ยกยิ้มของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากตามเช่นกัน
“เสี่ยวชู เธอได้ปรึกษาสามีหรือยังว่าเขายินดีไปด้วยไหม?”
วันรุ่งขึ้นตอนไปทำงาน หานจิ้งเพิ่งเดินเข้าประตูมาก็ถามซูจิ่นชูด้วยความอยากรู้
ซูจิ่นชูเม้มปาก ยิ้มบางๆ พยักหน้า: “เขาตกลงแล้วค่ะ”
“ดีมาก ถึงตอนนั้นพวกเธอสองคนพยายามแสดงความรักใคร่ให้มากหน่อย อย่างนี้เขาก็ต้องตัดใจแน่” หานจิ้งพูด
แต่แล้ว ก็นึกถึงหน้าตาของสามีซูจิ่นชู กระแอมเบาๆ แล้วถามอย่างลังเล: “เสี่ยวชู เธอไม่คิดจะทิ้งเขาไปคบกับผู้จัดการฝ่ายหยวนจริงๆ เหรอ? ถึงแม้ผู้จัดการฝ่ายหยวนคนนี้... อารมณ์จะประหลาด ทำงานเมื่อไหร่ราวกับจอมมาร แต่หน้าตาก็ยังพอได้นะ สามีเธอ... กลัวจะทำให้รุ่นลูกของเธอหน้าตาด้อยลงนะ”
“หา? เขาก็หล่อนะคะ หนูไม่เห็นว่าเขาขี้เหร่เลย” ซูจิ่นชูพูด
ผู้ชายหน้าตาอย่างกู้หมิงเฉินนี่ถือว่าขี้เหร่เหรอ?
ถ้าขนาดเขายังนับว่าขี้เหร่ งั้นในโลกนี้ก็คงไม่มีผู้ชายหล่อแล้วละมั้ง!