ซูจิ่นชูกำชับกู้หมิงเฉินอย่างจริงจังก่อนจะให้คนขับออกรถ
กู้หมิงเฉินรู้สึกขำ เธอนี่มองเขาเป็นเด็กน้อยแล้วหรือ?
“คุณวางใจเถอะ เรื่องเข้าสังคมผมพอรู้บ้าง ไม่ทำให้คุณขายหน้าแน่”
“ฉันไม่ได้กลัวคุณทำให้ขายหน้า” ซูจิ่นชูตอบพลางหน้าแดง “ฉันกลัวคุณ… กลัวคุณเกร็ง”
ในแผนกมีพี่สาวที่แต่งงานแล้วหลายคน ปกติชอบหยอกล้อที่สุด
เดี๋ยวพอเจอกู้หมิงเฉิน คงอดแซวไม่ได้แน่ เธอหวั่นว่าเขาจะหน้าบาง โกรธแล้วสะบัดหน้าเดินหนี ทำเอาทุกคนกระอักกระอ่วน
ดังนั้น เพื่อเลี่ยงการถูกแซว เธอเลยตั้งใจมาถึงแบบกะเวลา
แบบนี้พอไปถึง ทุกคนก็จะรีบขึ้นรถ ขึ้นรถแล้วก็นั่งแยกกัน ไม่นานก็หลับ จะได้ไม่โดนหยอกล้อ
หารู้ไม่ เพราะพวกเขามาช้า บรรดาพี่สาวใหญ่ในแผนกก็เลยได้เม้าท์กันไปพักใหญ่แล้ว
หลัก ๆ ก็วนเวียนอยู่ที่หน้าตาสามีของซูจิ่นชู ก่อนหน้านี้โม่เหม่ยอิงเคยบอกว่า สามีซูจิ่นชูรูปไม่หล่อ
“ทายกันสิ สามีเสี่ยวชูหน้าตาเป็นไงบ้าง”
“ฉันว่าไม่น่าขี้เหร่เกินไปหรอก จะเชื่อปากโม่เหม่ยอิงได้ไง เสี่ยวซูเองก็สวยขนาดนั้น จะไปมองผู้ชายหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ได้ยังไง” สามีเพื่อนร่วมงานหญิงยืนกราน
เขาเคยเจอซูจิ่นชู ถึงกล้าพูดแบบนี้
“แกไม่เข้าใจหรอก แต่โบราณมาสตรีงามคู่บุรุษอัปลักษณ์ ผู้หญิงหน้าตาดีก็ชอบผู้ชายรูปไม่งามนี่แหละ” เพื่อนร่วมงานหญิงสวนกลับทันที
สามีเธอแซวว่าที่: “มิน่าเธอถึงเลือกฉันที่หล่อขนาดนี้”