"บอกฉันหน่อยสิ เลิกกันเพราะอะไรกันแน่"
ถานหย่วนเฉิงถามหน้าด้าน ๆ ไม่ยอมเลิกรา
"ไปให้พ้น"
กู้หมิงเฉินขึ้นรถแล้วปิดประตูรถอย่างไม่ไว้หน้า
ถานหย่วนเฉิงถูกปิดประตูใส่อยู่ด้านนอก ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
แต่ไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่ยอมบอก เขาก็ถามไต้ลู่ได้
ถานหย่วนเฉิงตื่นเต้นดีใจรีบโทรหาเพื่อนในวงการบันเทิง ขอให้เขาช่วยนัดเจอไต้ลู่
กู้หมิงเฉินเลิกงานกลับบ้าน จงใจให้คนขับรถอ้อมผ่านหน้าบริษัทย่อย
คาดไม่ถึงเลยว่า จะเห็นซูจิ่นชูและผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาด้วยกัน
สีหน้าเขามืดมนลงทันที ให้คนขับจอดรถ
"ไป ไปเชิญคุณนายมานี่"
กู้หมิงเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
คนขับพยักหน้า จอดรถเรียบร้อยแล้วเปิดประตูวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไป
ความจริงแล้ว คนที่เดินออกมาด้วยกันนอกจากซูจิ่นชูและหยวนป๋อเหวินแล้ว ยังมีหานจิ้งอยู่ด้วย
เพียงแต่กู้หมิงเฉินแกล้งทำเป็นเลือกมองไม่เห็น มองข้ามหานจิ้งไป
พวกเขาสามคนกำลังคุยเรื่องแผนงานใหม่ ระหว่างเดินก็คุยกันไปเรื่อย เดินมาจนถึงข้างนอกแล้วยังคุยไม่จบ ต้องหยุดยืนอยู่หน้าประตูคุยต่อ
คนขับวิ่งเข้ามา อ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซูจิ่นชูก็เห็นเขา
"คุณมาทำอะไรเหรอ"
คนขับอยากจะบอกว่า นายท่านอยู่ที่รถ ให้เธอไปหา
แต่ยังไม่ทันพูด ซูจิ่นชูก็ถามต่อว่า "รถคันนั้นหรือเปล่า"
"ใช่"
คนขับจึงได้แต่พยักหน้า
ซูจิ่นชูรีบพูดกับหานจิ้งและหยวนป๋อเหวินว่า "มีคนมารับฉันแล้ว ฉันไปก่อนนะ เรื่องรายละเอียดพรุ่งนี้ค่อยคุยกันต่อ"
"โอเค บ๊ายบายเสี่ยวชู" หานจิ้งโบกมือลา
ทว่าหยวนป๋อเหวินกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหม่นลึกจับจ้องคนขับ แล้วหันไปมองรถที่จอดอยู่ริมถนนคันนั้น