"ฉันถูกใส่ร้ายนะ ใครกันที่แพร่ข่าวลือ? ถ้ารู้ตัวเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามันให้ตาย"
ถานหย่วนเฉิงแหงนหน้าร้องคำราม แทบอยากเชือดคอตัวเองต่อหน้ากู้หมิงเฉินเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์
กู้หมิงเฉินมองเขาอย่างเย็นชาขณะที่เขาร้องโวยวายแก้ต่าง เมื่อเขาเงียบลงแล้วจึงเอ่ยช้าๆ ว่า "ลมไม่พัด คลื่นไม่เกิด จู่ๆ ก็มีข่าวลือแพร่ในบริษัท เธอจะบอกว่าไม่มีความผิดเลยงั้นหรือ?"
"แน่นอนว่าไม่มี ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครโยนความผิดมาให้ฉัน เธอก็รู้จักฉันดี ฉันซื่อสัตย์ต่อพี่สาวเธอไม่เคยเปลี่ยน จะไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นได้ยังไง... ยิ่งกว่านั้นเป็นผู้หญิงของเธอ ฉันไม่ได้บ้า ที่จะไปหาเรื่องเธอ" ถานหย่วนเฉิงรีบอธิบาย
กู้หมิงเฉินรู้ดีว่าเขาถูกใส่ร้าย ถึงเขาไม่อธิบาย เขาก็เชื่อว่าเขากับซูจิ่นชูไม่มีอะไรกัน
แต่สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่คำอธิบาย
"ข่าวลือไปทั่วบริษัท ถึงแม้ฉันเชื่อ..."
"เธอวางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะสืบให้กระจ่างและให้คำตอบเธอแน่" ถานหย่วนเฉิงรับปากทันที
"ดี ฉันจะรอฟังข่าวดี" กู้หมิงเฉินถึงได้แสดงสีหน้าพอใจ
"วันนี้ที่เธอมาหาฉัน คงไม่ใช่เพราะเพิ่งได้ยินข่าวลือสินะ!" ถานหย่วนเฉิงตั้งสติได้แล้วก็ถามด้วยความสงสัย
"อืม คราวที่แล้วให้เธอสืบเรื่องเฉินซื่อกรุ๊ป สืบถึงไหนแล้ว?"
"แน่นอนว่าสืบจนกระจ่างแล้ว" ถานหย่วนเฉิงกระแอมอย่างดูถูก "เฉินฮวาเป็นคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง เริ่มแรกจูงรถเข็นขายอุปกรณ์ช่าง ต่อมาบังเอิญร่ำรวย แม้ตัวเองไม่ได้เรียนสูงแต่ก็ใจถึงมีแผนการ แถมมีเงิน พอหาเงินก้อนแรกได้ก็สนับสนุนนักศึกษาคอมชื่อก่วนเชาให้พัฒนาซอฟต์แวร์ ก่วนเชาเป็นอัจฉริยะคอม ใช้เวลาไม่ถึงปีก็ค้นคว้าอะไรออกมาสำเร็จ เฉินฮวาใช้โอกาสนี้ก่อตั้งเฉินซื่อกรุ๊ป เร่งขยายกิจการอย่างรวดเร็ว ช่วงไม่กี่ปีมานี้ในวงการก็นับว่าอยู่แถวหน้า"