"จิ่นชู เธอรู้ไหมว่าเถียนเถียนถูกเรียกตัวไป?"
พี่เล่อเอ๋อวิ่งมาหาซูจิ่นชู ทำหน้าลึกลับกระซิบบอกเธอ
ซูจิ่นชูพยักหน้า
เรื่องที่เบื้องบนมาตรวจสอบคนปล่อยข่าวลือสร้างความวุ่นวาย เรื่องมันอึกทึกขนาดนี้ แม้จะไม่ได้เรียกเธอไปสอบปากคำ แต่เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถานหย่วนเฉิงถึงใส่ใจนักหนา ต้องจับตัวคนปล่อยข่าวลือให้ได้
แต่ตอนนี้เกรงว่าในใจของทุกคน ข่าวซุบซิบนี้ยิ่งมีสีสันมากขึ้นไปอีก เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดถึงอีกแล้ว
"ฉันว่าไอ้คนปล่อยข่าวลือนั่นก็คือเธอนั่นแหละ ไม่รู้ว่าบริษัทจะจัดการยังไง" พี่เล่อเอ๋อพูด
ซูจิ่นชูตอบ "ถ้าเป็นเธอจริงๆ ไม่ว่าจะจัดการยังไง ก็เป็นการตัดสินใจของบริษัท เราไม่ต้องไปสนใจมาก"
"เธอไม่กลุ้มใจหน่อยเหรอ?" พี่เล่อเอ๋อถาม
ซูจิ่นชูถามอย่างสงสัย "ฉันต้องกลุ้มอะไร? ฉันก็เป็นหนึ่งในเหยื่อ ถ้าเธอถูกจัดการ ก็ถือว่าช่วยระบายอัดอั้นให้ฉัน"
"ก็จริง" พี่เล่อเอ๋อพูด "แบบนี้ต่อไปก็ไม่มีใครกล้ารังแกเธอแล้ว"
"เถียนเถียนกลับมาแล้ว"
ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้น ทั้งออฟฟิศต่างยืดคอชะเง้อมองออกไปข้างนอก
ซูจิ่นชูกับพี่เล่อเอ๋อก็มองตามไป เห็นเถียนเถียนร้องไห้จนตาบวม ใบหน้าเครียดขรึมเดินเข้ามาจากข้างนอก
พอเข้าประตูมา ก็มองมาทางซูจิ่นชูก่อน
พี่เล่อเอ๋ออยู่เคียงข้างซูจิ่นชู ถูกสายตานั้นจ้องใส่จนสะดุ้งเฮือก
กระซิบเบาๆ "เธอคงไม่เดินมาหาเรื่องเธอหรอกนะ!"
ซูจิ่นชูกำมือแน่น ก็รู้สึกเกร็งเหมือนกันว่าเธอจะเดินมาทำร้าย