กู้หมิงเฉินเดินเข้าไป เปิดผ้าห่มหมายจะนอนลง
ใครจะรู้ ซูจิ่นชูกลับลืมตาขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อ เอ่ยถามเสียงเบาว่า “เมื่อกี้ใครอยู่ข้างนอกน่ะ?”
นางฟังไม่ชัดนัก ได้ยินเลือนรางว่ามีคนพูดกันอยู่ข้างนอก
หนึ่งในนั้นคือเสียงของกู้หมิงเฉิน นางจำได้ชัดเจน
แต่ยังมีอีกหนึ่งชายหนึ่งหญิง ฟังดูคุ้นหู แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน
“เธอยังไม่หลับอีก?”
บุรุษแสดงสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้บนใบหน้านางเบา ๆ
ยังนึกว่านางเหนื่อยจนหลับไปตั้งนานแล้ว ไม่คาดว่าจะยังไม่หลับ?
ในเมื่อยังไม่หลับ…
“ข้าหายดีแล้ว”
ซูจิ่นชูรีบกำปลายนิ้วเขาไว้ ใบหน้าร้อนผ่าวกระซิบเสียงเบา
เมื่อครู่ที่ผ่านมา นางก็คิดเรื่องต่าง ๆ ได้กระจ่างขึ้นมาก
รู้ว่าจ้าวซิ่วลี่วางยาให้ รู้ว่าเหตุใดถึงให้นางกลับบ้าน และรู้ว่ากู้หมิงเฉินถอนพิษให้นางอย่างไร
“ตรงไหนไม่สบายบอกข้า มีข้าอยู่ จะไม่ให้เจ้าต้องทรมาน”
บุรุษดึงนิ้วของตนออกมา แล้วก้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากนางอีกครั้ง
ซูจิ่นชูหลับตาลง หางตาหยาดน้ำตาใสไหลรินสองสาย
จะบอกว่าในใจไม่ทุกข์เลยก็เป็นเรื่องโกหก ถึงแม้จะไม่เคยคาดหวังอะไรจากพวกเขา แต่อย่างไรก็คือญาติสายเลือด
ถูกญาติสายเลือดขายหน้า ทำร้าย ไม่ว่าจะรักมากน้อยเพียงใดก็เจ็บปวดเหมือนกัน
โดยเฉพาะในเรื่องนี้ ยังมีซูต้าจื้อร่วมรู้เห็นด้วย ในใจนางยิ่งทุกข์หนัก
รู้มานานแล้วว่าบิดาคนนี้ไม่ชอบตน แต่ไม่คาดคิดว่า เขาจะเย็นชากับตนถึงเพียงนี้?