โจวอี้กับเพื่อนร่วมงานอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาทั้งคืน ในที่สุดก็ทำแผนเข้าซื้อเบื้องต้นเสร็จ
กู้หมิงเฉินไปส่งซูจิ่นชูที่สาขาแล้ว ก็ให้คนขับรถพาเขาไปที่กู้ซื่อกรุ๊ป
"ตะวันขึ้นทางตะวันตกแล้ว ท่านประธานกู้สละเวลาอันมีค่ามาเยือนได้ยังไงกัน"
ถานหย่วนเฉิงเห็นเขามาปรากฏตัวที่บริษัท คิดว่าตัวเองตาฝาด ขยี้ตาแล้วยืนยันว่าใช่ ก็อดยิ้มเย้าแหย่ไม่ได้
"มีโปรเจกต์ดี ๆ จะให้"
กู้หมิงเฉินโยนแผนเข้าซื้อที่โจวอี้ทำไว้ให้ถานหย่วนเฉิง
ถานหย่วนเฉิงเปิดอ่านอย่างสงสัยรอบหนึ่ง แล้วถามอย่างฉงนว่า "จู่ ๆ คุณคิดจะเข้าซื้อบริษัทนี้ได้ยังไง"
"แผนทำเสร็จแล้ว ฉันอยากเห็นผลเร็ว ๆ" กู้หมิงเฉินไม่ตอบคำถามเขา กลับยื่นข้อเรียกร้อง
ถานหย่วนเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เรื่องนี้ผมต้องปรึกษาท่านประธานเหมยก่อนนะ ถึงจะเป็นบริษัทเล็ก ๆ เงินซื้อก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่เราไม่มีความจำเป็นต้องซื้อบริษัทแบบนี้เลย รายจ่ายพิเศษพวกนี้ต้องผ่านความเห็นชอบจากบอร์ดบริหาร"
"บอกพี่ฉันว่า นี่คือความคิดของฉัน" กู้หมิงเฉินพูด
พูดจบก็เดินจากไป
เขาจงใจนั่งลิฟต์ธรรมดาลงไป เลี่ยงโอกาสเจอหน้ากู้หมิงเหมย
ตอนเขาออกมาจากลิฟต์ กู้หมิงเหมยก็เพิ่งก้าวเข้าไปในลิฟต์อีกตัวพอดี
ถานหย่วนเฉิงไปหาโจวอี้ แล้วถามเขาว่า "คุณรู้ไหมว่าทำไมเจ้านายคุณถึงจะซื้อบริษัทแบบนี้"
โจวอี้ตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ไม่รู้ครับ แล้วถึงรู้ก็บอกคุณไม่ได้"
ถานหย่วนเฉิง "..."
"คุณก็ซื่อสัตย์กับเจ้านายไปเถอะ ถ้าเขาไม่กลับมาสืบทอดกิจการตระกูล คุณก็สิ้นท่าแน่"