ซูจิ่นชูกับหานจิ้งพบว่า ตั้งแต่เจียงไห่เผิงป่วยไม่ได้มาบริษัท
งานไม่ใช่แค่สะดวกขึ้น บอกได้เลยว่าสะดวกมากๆ!
ไม่ต้องวิ่งไปมา แค่โทรศัพท์ก็แก้ปัญหาได้แล้ว
แต่ความยินดีนี้อยู่ได้ไม่ถึงสองวัน ก็มีเรื่องฟ้าผ่ามาให้รู้
จื้อหย่วนเทคโนโลยีถูกซื้อกิจการ และยังถูกกู้ซื่อกรุ๊ปซื้ออีก?
นั่นก็คือ โครงการที่พวกเธออุตส่าห์ทำเสร็จ กลายเป็นโครงการของบริษัทตัวเอง ค่าความสำคัญลดลงทันที
"ไม่จริงใช่ไหม บริษัทจะซื้อจื้อหย่วนเทคโนโลยีทำไม? โครงการที่เราลำบากทำมา ก็เสียเปล่าเลยสิ?" หานจิ้งท้อแท้สุดๆ
ซูจิ่นชูก็ประหลาดใจมาก ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย
แต่ในเมื่อเกิดไปแล้ว ก็ได้แต่ยอมรับ
"อย่าเศร้าไปเลย ยังไงเราก็จะติดตามโครงการนี้ต่อไปนะ ถึงแม้สำหรับเราแล้วความสำคัญจะลดลง แต่ถ้าทำสำเร็จก็เป็นผลงานของเราอยู่ดี ฉันว่าตอนนี้คนที่เศร้าที่สุด น่าจะเป็นท่านประธานกู้นะ! เขาให้ความสำคัญกับโครงการของเรามาก่อน ตอนนี้เป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าเสียใจขนาดไหนแล้ว"
"ก็จริงนะ"
หานจิ้งพอได้ยินว่ามีคนเสียใจกว่าเธออีก ใจก็ดีขึ้นมาทันที ดีใจใหญ่แล้วก็ทำงานต่อ
ห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป
เอกสารกระจัดกระจายเต็มพื้น เลขาเข้ามาเห็นก็ตกใจ รีบก้มลงเก็บ
กู้หยุนเหิงตัวสั่นด้วยความโกรธ พูดว่า "อย่าเก็บเลย พวกนั้นตั้งใจทำ ขนาดผมหุ้นเซ็นสัญญานี้ได้ พวกเขาก็ซื้อบริษัทเสียเลย ก็คือจงใจกลั่นแกล้งผมชัดๆ"
"ท่านประธานกู้ ท่านคิดมากไปเองแล้ว สำนักงานใหญ่คงไม่เสียต้นทุนมหาศาลแค่เพื่อกลั่นแกล้งท่านหรอกค่ะ การซื้อกิจการสักบริษัท ต้องใช้เงินทุนมหาศาลเลยนะ" เลขาปลอบเขา