“ท่านประธานกู้ เรื่องนี้ขอให้ท่านลองพิจารณาดูอีกสักครั้งนะคะ”
เลขาหลี่ทำสีหน้าประหลาดใจ พลางเอ่ยเสนอท่านกู้หยุนเหิง
กู้หยุนเหิงส่งเสียงหึเย็นชา “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องพิจารณาอีก แจ้งฝ่ายบุคคลเดี๋ยวนี้ ให้จ่ายเงินเดือนพวกเธอ”
เลขาหลี่ “…”
“ค่ะ ฉันจะไปแจ้งเดี๋ยวนี้”
เธอเดินออกจากห้องผู้จัดการใหญ่ แล้วตรงไปหาหยวนป๋อเหวินทันที
“ผู้จัดการฝ่ายหยวน ท่านประธานกู้จะไล่หานจิ้งกับซูจิ่นชูออกนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านลองเรียกสองคนนั้นมาถามดูนะ ถ้าเป็นเรื่องไม่ใหญ่โตนัก ก็ให้พวกเธอไปขอโทษท่านประธานกู้ ให้ท่านประธานกู้ยกโทษให้”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือครับ ได้ ผมทราบแล้ว ขอบคุณเลขาหลี่นะครับ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” หยวนป๋อเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวขอบคุณเลขาหลี่
เลขาหลี่รีบตอบ “ผู้จัดการฝ่ายหยวนเกรงใจไปแล้ว เราทำงานให้บริษัทเดียวกัน ก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้วค่ะ แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องไปแจ้งฝ่ายบุคคลก่อนนะ เดี๋ยวท่านประธานกู้รู้เข้า จะโกรธฉันเอาได้”
หยวนป๋อเหวินพยักหน้า ส่งเธอออกไป
พอดีกับที่ซูจิ่นชูกับหานจิ้งกลับมาจากข้างนอก
หยวนป๋อเหวินเห็นพวกเธอ ก็รีบทำหน้าดุ “พวกเธอสองคน เข้ามาหน่อย”
ซูจิ่นชูกับหานจิ้งมองหน้ากันด้วยความงุนงง ทำไมรู้สึกเหมือนผู้จัดการฝ่ายหยวนจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ
“ผู้จัดการฝ่ายหยวน คุณดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”
เมื่อเข้ามาแล้ว หานจิ้งก็เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มร่าเริง
หยวนป๋อเหวินทำหน้าเคร่ง “เธอกับซูจิ่นชูกำลังจะถูกบริษัทไล่ออก บอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องหรือเปล่าล่ะ”