ในใจของหยวนป๋อเหวินมีอัลปาก้าเป็นหมื่นตัววิ่งกรูผ่าน เหยียบย่ำหัวใจของเขาจนแหลกเป็นโคลน!
คำพูดของกู้หมิงเหมยพวกนี้ เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะค่อยๆ ย่อยและทำความเข้าใจได้
แต่จะว่าไปแล้ว แม้เขาจะอายุยังน้อย แต่เขาก็เป็นคนหนุ่มที่คุมอารมณ์ได้ดี
การอบรมสั่งสอนที่ดีตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาสามารถตั้งสติได้ก่อนเสมอ แม้จะเจอเรื่องเร่งด่วน
"ท่านประธานเหมยหมายความว่ายังไงครับ? คุณสงสัยว่า ผมกับท่านประธานกู้... กำลังคบกัน?"
สามคำสุดท้าย เขาเลือกสรรอยู่นานกว่าจะพูดออกมา
พอพูดจบ ตัวเองก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้ และรู้สึกว่าบางทีตัวเองอาจจะตีความผิดไป เข้าใจเจตนาของกู้หมิงเหมยคลาดเคลื่อน
"ไม่ใช่สงสัย แต่เป็นการยืนยัน" กู้หมิงเหมยพูด "อาเฉินสารภาพกับฉันเอง"
หยวนป๋อเหวิน "..."
อัลปาก้าหมื่นตัววิ่งกลับมาอีกครั้ง!
คราวนี้ เขาใช้เวลานานกว่าเดิมในการทำใจให้สงบ วิเคราะห์ความหมายของคำพูดเหล่านี้อย่างละเอียด
"คุณหมายความว่า... ท่านประธานกู้ยอมรับกับคุณด้วยตัวเองว่า เขากับผม... กำลังคบกัน?"
"ไม่ใช่เหรอ?" กู้หมิงเหมยถามพลางขมวดคิ้ว
หยวนป๋อเหวินไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ
ในใจเขาคิดว่า ทำไมกู้หมิงเฉินถึงยอมรับ? เรื่องนี้จะนำมาซึ่งประโยชน์อะไร?
"ท่านประธานเหมย ขอโทษด้วยครับ เรื่องนี้ผมให้คำมั่นสัญญาอะไรกับคุณไม่ได้ เพราะทุกอย่าง ท่านประธานกู้เป็นคนนำ"
"หยวนป๋อเหวิน ฉันกับพ่อเธอรู้จักกันดี ฉันเข้าใจนิสัยพ่อเธอเป็นอย่างดี ถ้าพ่อเธอรู้ว่าเธอกับอาเฉิน... พวกเธอเป็นแบบนี้ เขาต้องไม่ยอมแน่ และจะโกรธมากด้วย" กู้หมิงเหมยเตือนเขา