ซูจิ่นชูกังวลเรื่องที่จะได้พบกับพี่สาวของกู้หมิงเฉินทั้งคืน กระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ
เช้ามาเธอมีรอยคล้ำใต้ตาสองข้าง เดินเข้าบริษัทไปอย่างกับหมีแพนด้า
"เสี่ยวชู เมื่อคืนพวกคุณทะเลาะกันเหรอ? เขาไม่ได้ตีเธอนะ! ทำไมรอยคล้ำเธอถึงได้หนักขนาดนี้?"
หานจิ้งมารอเธออยู่ที่ประตูตั้งแต่เช้า เห็นสภาพของเธอก็ทั้งสงสารทั้งตกใจ
ซูจิ่นชูตอบว่า "ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก เราเข้าใจผิดกันเอง คนที่อยู่กับเขาคือพี่สาวของเขาเอง พี่สาวเขาเป็นคนบังคับให้เขาดูตัว เขาปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นไปต่อหน้าแล้ว"
"ก็นับว่าเขายังมีรสนิยมบ้าง ถ้าเขาไปสนใจผู้หญิงคนนั้นนั่นถึงจะตาถั่ว แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกครอบครัวเขาล่ะว่าแต่งงานกับเธอแล้ว? หรือเขาตั้งใจจะปิดบังเรื่องแต่งงานต่อไปเรื่อย ๆ ซ่อนเธอไว้ตลอด?"
"ก็ไม่ใช่ เขาบอกว่าอีกสักพักจะให้ฉันไปพบพี่สาวเขา เรื่องที่เราสองคนแต่งงานกันมันก็กะทันหันมากอยู่แล้ว เขาอาจจะกังวลว่าครอบครัวเขาจะไม่ยอมรับก็ได้นะ!" ซูจิ่นชูพูด
หานจิ้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นมีความคิดแบบนี้ ก็ต้องเป็นไอ้ชู้แน่ ๆ แต่กู้หมิงเฉินน่ะไม่เหมือนกัน ผู้ชายแบบเขา ครอบครัวจะเรียกร้องอะไรกับคนรักของเขาก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
ถึงแม้ว่าเสี่ยวชูของพวกเราจะดีพร้อมในทุกด้าน แต่กู้หมิงเฉินก็ดูออกว่าเป็นเด็กมีสกุลรุนไฮโซสักบ้านแน่ ๆ เขาคงเคร่งเรื่องฐานะที่คู่ควรกันมาก ทางบ้านเสี่ยวชูก็เลยดูจะด้อยกว่าไปนิด
"เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว รีบเข้าไปข้างในเถอะ! ฉันจะบอกให้นะ วันนี้ผู้จัดการใหญ่คนใหม่จะเข้ารับตำแหน่งแล้ว เราต้องรีบเข้าไปก่อน จะได้ไม่ทิ้งความประทับใจแย่ ๆ ไว้กับผู้จัดการใหญ่คนใหม่" หานจิ้งเร่ง