"เมื่อกี้คนนั้นเป็นเพื่อนคุณใช่ไหม! จู่ ๆ คุณก็เดินจากมาแบบนี้ เกรงว่าจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า"
ซูจิ่นชูถูกโจวจวิ้นฉีลากออกมา เธอสะบัดมือออกแล้วเตือนเขา
ตอนที่ซูจิ่นชูสะบัดมือออก โจวจวิ้นฉีถึงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจับข้อมือเธออยู่ ใบหูของเขาอดแดงระเรื่อขึ้นมาไม่ได้ สมองเบลอไปชั่วขณะ
ได้ยินเธอถามแบบนี้ เขารีบตอบว่า "ไม่เป็นไรครับ จริง ๆ แล้วผมก็ไม่สนิทกับพวกเขาสักเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ผมใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดมาตลอด เพิ่งมาเมืองเจียงเฉิงปีนี้เอง หลายคนผมก็ไม่เคยเจอมาก่อน นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา จริง ๆ แล้วผมเองก็อึดอัดมากเหมือนกัน โชคดีที่คุณมา ทำให้ผมไม่ต้องแบกหน้าไปบทสนทนาน่าเบื่อกับพวกเขา"
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" ซูจิ่นชูพยักหน้า แล้วถามต่อว่า "คุณอยากกินอะไร มีร้านอาหารที่อยากไปเป็นพิเศษไหม"
โจวจวิ้นฉีเกาหัว เขิน ๆ พูดว่า "ผมบอกไปเมื่อกี้แล้วครับ ผมเพิ่งมาเมืองเจียงเฉิงได้ไม่นาน จริง ๆ แล้วก็ไม่ค่อยคุ้นกับที่นี่สักเท่าไหร่ คุณมีร้านอาหารที่ชอบหรือเปล่าครับ ผมไปกับคุณ"
"ดูอายุคุณไม่น่าจะมากนะ ยังเป็นนักศึกษาอยู่เหรอ" ซูจิ่นชูถาม
โจวจวิ้นฉีพยักหน้า "มหาวิทยาลัยเจียงต้า คณะพลศึกษา ปีสามครับ"
"งั้นคุณ... ยังไม่ถึง 20 เหรอ" ซูจิ่นชูประหลาดใจ
โจวจวิ้นฉีพยักหน้าอย่างเขินอาย แต่แล้วก็รีบพูดทันทีว่า "ใกล้จะ 20 แล้วครับ แม้ว่าผมจะอายุน้อย แต่ก็นับเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะครับ"
ซูจิ่นชูยิ้มแหย
ลองคิดดูอายุตัวเอง มากกว่าเขาเต็ม ๆ 5 ปี
ทันใดนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงไป