กู้หมิงเฉินยกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในห้อง
ซูจิ่นชูมองเขา เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
“มีอะไร?” กู้หมิงเฉินถาม
ซูจิ่นชูลองเชิงพูดว่า “จิ้งจิ้งเธอเป็นผู้หญิงนะ แล้วปกติกลัวผู้จัดการฝ่ายหยวนที่สุดเลย ถ้าให้อยู่ห้องเดียวกับผู้จัดการฝ่ายหยวน ต้องฝันร้ายแน่ ๆ พอจะ…ให้คุณกับจิ้งจิ้งสลับกันไหม? คุณไปอยู่กับผู้จัดการฝ่ายหยวน ให้จิ้งจิ้งมานอนกับฉัน”
กู้หมิงเฉิน “…”
“คุณให้ฉันไปอยู่กับหยวนป๋อเหวินน่ะเหรอ?”
“เป็นห้องสวีต ไม่ใช่เตียงเดียวกันนะ” ซูจิ่นชูรีบอธิบาย
กู้หมิงเฉินพูดไม่ออก
ถึงเป็นห้องสวีตเขาก็ไม่ยอม นับประสาอะไรกับเตียงเดียวกัน
“ไม่เอา ฉันไม่ชินกับการนอนห้องเดียวกับคนแปลกหน้า ถึงเป็นห้องสวีตก็ไม่เอา แล้วที่นี่…มันเก่า ๆ อย่างนี้อยู่แล้ว จะให้ฉันไปอยู่ห้องสวีตกับคนอื่นอีก ฉันไม่ยอม”
ซูจิ่นชูกัดริมฝีปาก เธอเดาไว้แล้วว่ากู้หมิงเฉินต้องไม่ยอม
ตอนนั้นเอง มือถือดังขึ้น เป็นข้อความที่หานจิ้งส่งมา
“เสี่ยวชู ช่วยด้วย!”
ข้างหลังยังมีสติกเกอร์ร้องไห้อีกหลายอัน
ซูจิ่นชูถอนหายใจ รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
ถึงตอนนั้นเธอจะตื่นเต้นตอบตกลงไปอยู่กับหยวนป๋อเหวิน แต่เข้าไปแล้วต้องเสียใจแน่ๆ
“ฉันกำลังเกลี้ยกล่อมสามีอยู่ ให้เขาสลับกับเธอ แต่ตอนนี้เขายังไม่ยอม”
“รู้ใจฉันที่สุด ก็มีแต่เสี่ยวชูคนเดียวจริง ๆ รักเธอที่สุดเลย ไปออดอ้อนเขาหน่อย ผู้ชายน่ะ กลัวผู้หญิงอ้อนที่สุดแล้ว พวกเธอแต่งงานใหม่ ๆ หวานชื่นกัน เขาต้องใจแข็งไม่กล้าปฏิเสธเธอหรอก” หานจิ้งออกความคิดเห็นให้