"คุณกู้ เรามาแลกเปลี่ยนข้อเสนอกันดีไหม!" หยวนป๋อเหวินมองกู้หมิงเฉินพลางกล่าว
"แลกเปลี่ยนข้อเสนออะไร?" กู้หมิงเฉินถาม
หยวนป๋อเหวินกล่าวว่า "ดูท่าซูจิ่นชูคงยังไม่รู้สถานะของคุณกู้ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่กล้าพาคุณกู้มากิจกรรมทีมสัมพันธ์ ผมสามารถรักษาความลับให้คุณกู้ได้ ไม่แพร่งพรายสถานะของคุณกู้ออกไป แต่คุณกู้ก็ต้องรับปากผมว่าจะรักษาความลับเรื่องของผม... กับหานจิ้งเช่นกัน ไม่บอกให้ใครรู้ อย่าบอกซูจิ่นชู และยิ่งอย่าบอกพ่อของผม"
"คุณชอบเธอ แต่กลับไม่อยากให้เธอรู้?" กู้หมิงเฉินไม่เข้าใจ
หยวนป๋อเหวินมีสีหน้าหนักใจกล่าวว่า "การชอบ บางครั้งก็เป็นเรื่องของคนคนเดียว ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายรู้ก็ได้ อย่างน้อย ในยามที่ยังไม่มีความสามารถจะมอบอนาคตให้อีกฝ่าย ก็อย่าให้เธอรู้เลยดีกว่า จะได้ไม่เพิ่มภาระให้เธอ"
"ความคิดแบบนี้ของคุณ... ช่างแปลกอยู่ไม่น้อย" กู้หมิงเฉินกล่าว
"ถ้างั้นคุณกู้ ยินดีจะรักษาความลับให้ผมไหมครับ?" หยวนป๋อเหวินถาม
"ถ้าผมบอกว่าไม่ได้ คุณก็จะเอาสถานะของผมไปบอกซูจิ่นชูสินะ?"
"ก็อาจจะนะครับ!" หยวนป๋อเหวินกล่าว "ซูจิ่นชูเป็นพนักงานที่ยอดเยี่ยม และเป็นมือขวาของผมด้วย ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่อาจมองดูเธอถูกหลอกให้แต่งงานได้"
"หลอก... คุณถึงกับใช้คำว่าหลอกแต่งงาน? คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องหลอกเธอแต่งงานงั้นหรือ?" กู้หมิงเฉินกล่าวอย่างจนใจ
หยวนป๋อเหวินหัวเราะเบาๆ แล้วค่อยๆ กล่าว "การแต่งงานโดยไม่บอกสถานะของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้ ก็คือการหลอกแต่งงาน การหลอกแต่งงานไม่ได้แบ่งแยกสูงต่ำ แม้คุณจะเป็นคุณกู้ผู้สูงส่ง แต่ซูจิ่นชูไม่รู้สถานะของคุณ สำหรับเธอแล้ว คุณก็คือนักหลอกลวง"