"เสี่ยวชู เธอมาทำไมช้าจัง ฉันกำลังจะโทรตามเลย ถ้ามาช้ากว่านี้เธอก็สายแล้วนะ"
ซูจิ่นชูเดินเข้ามาในห้องทำงาน หานจิ้งถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วพูดขึ้น
"ขอโทษที ฉันตื่นสายน่ะ" ซูจิ่นชูอธิบายด้วยใบหน้าแดงก่ำ
หานจิ้งถามด้วยความแปลกใจ "นาฬิกาชีวภาพของเธอไม่ใช่แม่นตลอดเหรอ แล้วก็นอนหลับตื่นง่าย ทำไมถึงตื่นสายได้ล่ะ"
"เอ่อ คือว่า..."
หน้าของซูจิ่นชูยิ่งแดงกว่าเดิม เรื่องนี้เธอไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
"เสี่ยวชู เมื่อวานพี่รอเธอตั้งครึ่งคืนเลยนะ ทำไมเธอไม่ลงรูปในโมเมนต์ล่ะ" พี่ฮวาถาม
"สามีฉันไม่ชอบให้ลงรูปในโมเมนต์น่ะค่ะ" ซูจิ่นชูหาเหตุผลมาอธิบาย
"ก็ไม่ได้ให้เขาลงสักหน่อย เธอลงของเธอเองสิ เขาจะมาบังคับไม่ให้เธอลงโมเมนต์ได้ยังไง" พี่ฮวาพูด
โม่เหม่ยอิงหัวเราะเยาะ "พี่ฮวา อย่ากลั่นแกล้งเขาเลย เมื่อกี้ที่หน้าประตูฉันเห็นหมดแล้วแหละ สามีเธอนั่น...หน้าตาดูท่าทางไม่เหมาะจะลงรูปในโมเมนต์จริงๆ กลัวจะทำให้คนตกใจน่ะ"
"โม่เหม่ยอิง เธอปากพล่ามอะไรอีกแล้ว ไม่ได้แปรงฟันมารึไง เช้าตรู่นี่ก็เหม็นคลุ้ง" หานจิ้งด่าอย่างโมโห
ซูจิ่นชูปลอบ "ช่างเถอะ อย่าไปถือสาเธอเลย"
ถึงแม้คำพูดจะแสบสันต์ แต่ก็ช่วยอธิบายให้เธอได้พอดี จะได้ไม่ต้องให้พี่ฮวาพวกเขาถามเรื่องทะเบียนสมรสอีก
"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง แต่ว่า...ผู้ชายน่ะ หน้าตาหล่อหรือไม่หล่อก็พอๆ กันแหละ ยังไงพอผ่านไปสามห้าปีก็ดูแย่พอกันหมด" พี่ฮวาพูดยิ้มๆ อย่างขัดเขิน
"จริงสิ ตอนพวกคุณเข้ามาในบริษัทเห็นกันรึเปล่า ไฟถนนหน้าประตูเปลี่ยนแล้วนะ เปลี่ยนเป็นไฟดวงใหญ่มาก เมื่อเช้าตอนพี่มายังเห็นคนงานซ่อมอยู่เลย ได้ยินว่าสว่างกว่าของเดิมห้าเท่า"