ชายหนุ่มเดินจากไป หน้าต่างรถเลื่อนปิด
กู้หมิงเฉินจึงคลายมือออก ปล่อยให้ซูจิ่นชูเป็นอิสระ
"เฮ้อ"
ซูจิ่นชูหายใจเฮือกใหญ่
เมื่อครู่ถูกเขากดเข้ามาในอ้อมกอดกะทันหัน แนบชิดกับอกเขา แทบจะขาดใจตาย
ตอนนี้ ในที่สุดก็ได้หายใจสะดวกเสียที
"เมื่อกี้ใครน่ะ"
หลังจากปรับลมหายใจได้แล้ว ซูจิ่นชูถามด้วยความสงสัย
"ลูกพี่ลูกน้อง"
"คนในครอบครัวคุณหรือ"
ซูจิ่นชูตกใจ แต่ไม่นานก็รู้ตัวว่าเขาซ่อนเธอไว้ หรือว่า...
"คุณไม่อยากให้ครอบครัวรู้ว่ามีฉันอยู่ใช่ไหม"
"ตอนนี้ยังไม่จำเป็น" ชายหนุ่มตอบ
ซูจิ่นชูคิดในใจ นั่นก็คือไม่อยากให้รู้นั่นแหละ
มิน่าล่ะ ตอนงานแต่งเธอถึงรู้สึกแปลกๆ แม้ทางเขาจะมีญาติมาเกือบยี่สิบโต๊ะ แต่กลับไม่มีการยกแก้วดื่มอวยพร เธอนึกว่าครอบครัวเขาไม่มีธรรมเนียมดื่มอวยพรเสียอีก
ตอนนี้มาคิดดูดีๆ ไม่เพียงไม่ดื่มอวยพร เขายังไม่แนะนำให้เธอรู้จักสมาชิกในครอบครัวแม้แต่คนเดียว
"แขกทางคุณในงานแต่งงานล้วน..."
"นักแสดงประกอบ เรียกมาให้ดูเยอะๆ" ชายหนุ่มไม่ปิดบัง ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม
ซูจิ่นชู: "..."
จู่ๆ ก็นึกถึงคำคำหนึ่งขึ้นมาได้ หลอกแต่งงาน!
เคยเห็นเคสแบบนี้มาก่อน ผู้ชายหลอกแต่งงาน พ่อแม่ครอบครัวล้วนเป็นของปลอม ผ่านไปหลายปีหลังแต่งงานผู้หญิงถึงได้รู้ว่าใช้ชีวิตอยู่ในแผนลวงมาตลอด
เธอคงไม่ซวยขนาดนั้น ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยใช่ไหม
"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง คิดว่าฉันหลอกแต่งงานหรือ"
ชายหนุ่มเห็นสีหน้าเธอ ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ทายความคิดเธอถูกในประโยคเดียว