"คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง เชิญทุกคนไปร้องคาราโอเกะ"
ก่อนเลิกงาน โม่เหม่ยอิงก็ลุกขึ้นยืนและประกาศเสียงดัง
"เหม่ยอิง จริงเหรอ เธอจะเลี้ยงพวกเราไปร้องเพลงจริง ๆ น่ะเหรอ"
"โห สาวสวย วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรกัน ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกงั้นเหรอ"
เพื่อนร่วมงานได้ยินก็พากันแซว
โม่เหม่ยอิงตอบว่า "พวกเธอบอกมาก็แล้วกัน จะไปหรือไม่ไป"
"ไปสิ คุณเหม่ยคนสวยเลี้ยงทั้งที พวกเราจะไม่กล้าไปได้ยังไง"
"ใช่แล้ว นาน ๆ เธอจะเลี้ยงที ฉันจะโทรบอกสามีเลย ให้เขาดูแลลูกวันนี้"
"พวกเราไม่ไปแล้ว พวกเธอไปสนุกกันเถอะ"
หานจิ้งไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณโม่เหม่ยอิง จึงรีบปฏิเสธ
เธอคิดว่า นิสัยของโม่เหม่ยอิงคงต้องพูดว่า "ฉันก็ไม่ได้เชิญพวกเธอสักหน่อย ใครอยากให้พวกเธอไปกัน" แน่ ๆ
แต่ไม่คิดเลยว่า พอโม่เหม่ยอิงได้ยินว่าพวกเธอสองคนไม่ไป กลับรีบพูดว่า "ฉันเชิญทุกคนในออฟฟิศไปด้วยกันทั้งแผนก พวกเธอสองคนไม่ไป นี่มันไม่ให้เกียรติฉันเกินไปหน่อยเหรอ"
"โม่เหม่ยอิง วันนี้เธอกินยาผิดมาหรือเปล่า การที่พวกเราสองคนไม่ไป ก็ช่วยเธอประหยัดเงินนะ วันนี้เธอใจป้ำขนาดนี้ได้ยังไง" หานจิ้งมองเธออย่างคลางแคลงใจ
โม่เหม่ยอิงอธิบายอย่างมีเหตุผล "ฉันก็แค่ใจป้ำขึ้นมา ไม่ได้เหรอ ยังไงพวกเธอสองคนก็ต้องไป ในออฟฟิศเราจะขาดใครไปไม่ได้ทั้งนั้น"
"หานจิ้ง เสี่ยวชู ให้พวกเธอไปก็ไปเถอะ ออฟฟิศเราก็ไม่ได้สังสรรค์กันมานานแล้ว นาน ๆ เหม่ยอิงจะเลี้ยงที อย่าทำให้เสียบรรยากาศเลย" พี่ฮวาเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม