ซูจิ่นชูกับหานจิ้งทำงานเสร็จในที่สุด ยืดเส้นยืดสาย มองเวลา อ้าว สี่ทุ่มครึ่งแล้ว?
“รีบกลับกันเถอะ ไม่งั้นพรุ่งนี้เช้าตื่นไม่ไหวแน่” หานจิ้งพูด
ซูจิ่นชูพยักหน้า รีบปิดคอม เก็บของ
“เสี่ยวชู ดึกป่านนี้แล้ว เธอทำงานล่วงเวลาก็ไปนอนหอพักกับฉันสิ หอพักใกล้ เช้าๆ จะได้นอนต่ออีกหน่อย” หานจิ้งเสนอ
ซูจิ่นชูลำบากใจ “เรื่องนี้ฉันต้องกลับไปปรึกษาเขาก่อน ไม่รู้ว่าเขาจะยอมไหม”
“นั่นสินะ เธอแต่งงานแล้ว จะไปนอนที่ไหนก็ต้องบอกสามีก่อน แต่งงานนี่ก็ยุ่งยากจริงๆ อยู่คนเดียวสบายกว่าเยอะ อิสระดี” หานจิ้งส่ายหน้ารำพึง ยิ่งแน่วแน่ว่าไม่อยากแต่งงาน
ซูจิ่นชูฟังแล้วเม้มปากยิ้มบางๆ
ที่จริงการแต่งงานก็มีข้อดีนะ อย่างเช่น มีคนที่พึ่งพาได้ มีคนที่ให้คิดถึง
ทั้งสองเดินออกจากบริษัทด้วยกัน เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ริมทาง
ซูจิ่นชูใจอุ่นวาบ หันไปบอกหานจิ้ง “จิ้งจิ้ง เขามารับฉันแล้วนะ ฉันไปก่อนล่ะ”
“อืม เจอกันพรุ่งนี้”
หานจิ้งโบกมือลา แล้วเดินไปอีกทาง
ซูจิ่นชูยิ้มเดินไปที่รถ แต่พลันเห็นรถเร่ขายเกาลัดตรงข้างทาง
จึงหยุดเดิน ซื้อเกาลัดคั่วมาแล้วค่อยขึ้นรถ
“นี่อะไร?”
เมื่อเห็นซูจิ่นชูถือถุงเกาลัดคั่วขึ้นรถ กู้หมิงเฉินก็ถามด้วยความสงสัย
“คุณไม่เคยกินของนี่เลยเหรอ?” ซูจิ่นชูตกใจ
เขาไม่รู้จักเกาลัดด้วยซ้ำ?
กู้หมิงเฉินส่ายหัว
ของที่ดูสีดำๆ นี่ ในความทรงจำเขาไม่เคยกินมาก่อนจริงๆ