“ผมไม่สนว่าพวกคุณจะใช้วิธีอะไร ขอแค่รีบทำโครงการนี้ให้เสร็จ ภายในครึ่งเดือน ผมต้องเห็นผลงาน”
กู้หยุนเหิงเรียกซูจิ่นชูและหานจิ้งเข้าห้องทำงาน แล้วสั่งการอย่างเคร่งขรึม
“ค่ะ”
“ค่ะ”
ซูจิ่นชูและหานจิ้งรับคำ
แต่พอออกจากห้อง หานจิ้งก็อดบ่นไม่ได้ “ท่านประธานกู้ของเราเป็นอะไรไปนะ เพิ่งรับตำแหน่งก็เร่งงานเหมือนเร่งตาย ไม่รู้จักคำว่าวันข้างหน้ายังอีกยาวไกลรึไง”
“ใครจะรู้ล่ะ แต่สำหรับเราก็เป็นเรื่องดี ดีกว่าตอนที่ลู่ต้าเผิงอยู่ คอยกดดันเรา ไม่ให้เราทำโครงการ” ซูจิ่นชูว่า
หานจิ้งพยักหน้า
ทั้งสองกลับไปที่ห้องทำงาน มุ่งมั่นตั้งใจ จะได้สร้างผลงานเร็วๆ
ส่วนกู้หยุนเหิง พอพวกเธอออกไปแล้ว ก็คลายเนกไท
เลขาฯ เห็นท่าทางอ่อนล้าของเขา ก็ถามด้วยความสงสัย “ท่านประธานกู้ ทำไมคุณถึงรีบร้อนอยากได้ผลลัพธ์ขนาดนี้ครับ คุณเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ถึงแม้ในช่วงสั้นๆ จะไม่มีผลงานอะไร บริษัทใหญ่ก็คงไม่ว่าอะไรนะครับ”
“นายรู้ไหมว่าฉันเจอใครข้างนอก” กู้หยุนเหิงแค่นเสียง “ฉันเจอกู้หมิงเฉิน เขาบอกว่าเดินเล่นไปเรื่อย ฮึ่ม คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ เขาไม่ไว้ใจ ตามมาคุมฉัน ถ้าฉันไม่รีบสร้างผลงานสักหน่อย ไม่รู้ว่าในใจเขาจะหัวเราะเยาะฉันขนาดไหน เพราะงั้นฉันต้องรีบสร้างผลงานให้เห็นโดยเร็ว พิสูจน์ให้เขารู้ว่าฉันไม่ใช่คนไร้ประโยชน์”
“แต่ผมได้ยินว่า ท่านประธานเหมยกลับมาแล้ว ท่านประธานกู้ก็ไปแล้วนะครับ” เลขาฯ บอก