“ขอโทษนะ ฉันจะพาเธอกลับหอพักก่อน”
หานจิ้งสบถใส่ทายาทไม่หยุด หยวนป๋อเหวินฟังแล้วใจเต้นตึกตึก รีบเอามือปิดปากเธอแล้วรีบขอโทษกู้หมิงเฉิน
กู้หมิงเฉินยิ้มกริ่ม “ผู้จัดการฝ่ายหยวน ก็แค่เบิกค่าอาหาร มันจะยากอะไร ก็จัดการเบิกให้เธอซะ เธอจะได้เลิกด่าไง”
“อย่าทำให้ผู้จัดการฝ่ายหยวนลำบากเลย” ซูจิ่นชูรีบดึงแขนเสื้อเขาห้ามไม่ให้พูดจาเหลวไหล
หยวนป๋อเหวินยัดหานจิ้งเข้าไปในรถ แล้วขับออกไปทันที!
ซูจิ่นชูและกู้หมิงเฉินก็ขึ้นรถเช่นกัน
แต่พอขึ้นรถ กู้หมิงเฉินก็ถามขึ้นว่า “ก็แค่แนะนำให้เขาเบิกค่าอาหาร ทำไมถึงว่าเป็นการทำให้เขาลำบาก?”
ซูจิ่นชูอธิบายอย่างใจเย็น “บริษัทก็ต้องมีกฎระเบียบของบริษัท กฎที่สำนักงานใหญ่ตั้งไว้ ขนาดท่านประธานกู้ยังไม่สามารถเปลี่ยนตามอำเภอใจได้เลย คุณบอกให้ผู้จัดการฝ่ายหยวนเบิกค่าอาหารให้เรา ถ้าไม่ใช่ทำให้เขาลำบากคืออะไรล่ะ ถึงแม้ว่าเราจะสนิทกันเป็นการส่วนตัว นั่งกินบาร์บีคิวโต๊ะเดียวกันได้ แต่งานก็ส่วนงาน เรื่องส่วนตัวก็ส่วนเรื่องส่วนตัว เอามาปนกันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปผู้จัดการฝ่ายหยวนก็ไม่กล้าคบกับพวกเราหรอก”
“ซูซู เรื่องชื่อของทายาทกับชื่อของผม...”
“ฉันรู้” ซูจิ่นชูขัดจังหวะเขา
“คุณรู้?”
กู้หมิงเฉินประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้เขาก็สงสัยว่าเธอรู้ แต่ก็ไม่แน่ใจ
พึ่งได้ฟังเธอพูดเหตุผลมากมายอีก ก็เลยคิดว่าเธอไม่รู้
แทนที่จะเดา สู้ถามออกไปตรงๆ เลยดีกว่า
ไม่คิดเลยว่าเขายังถามไม่ทันจบ เธอกลับบอกว่ารู้ซะงั้น?
“คุณรู้อะไร?”
ชายหนุ่มกระแอมเบาๆ แสร้งทำเป็นใจเย็นถาม