"ท่านประธานกู้ มาที่นี่ได้ยังไงครับ?"
ถานหย่วนเฉิงได้ยินว่ากู้หมิงเฉินมาที่บริษัท ตอนแรกก็ไม่เชื่อ
พอวิ่งมาเห็นตัวจริง ก็อดรู้สึกทั้งตกใจและดีใจไม่ได้ รีบเอ่ยถาม
"ทำไม ผมมาบริษัทตัวเองไม่ได้หรือไง?" กู้หมิงเฉินย้อนถาม
ถานหย่วนเฉิงหัวเราะแห้ง ๆ "มาได้สิครับ บริษัทของคุณ จะมาตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น"
"เรื่องของลู่ต้าเผิงจัดการได้ไม่เลว แต่แค่สาขาเล็ก ๆ ยังมีคนแบบนี้แฝงตัวอยู่ได้ พวกคุณไม่เคยสังเกตอะไรเลยหรือไง?" กู้หมิงเฉินถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ถานหย่วนเฉิงอธิบายว่า "กู้ซื่อกรุ๊ปของเรามีสาขาย่อยตั้งมากมาย จะให้รู้จักนิสัยใจคอของทุกคนได้ยังไงครับ อีกอย่าง ถึงนิสัยเขาจะไม่ดี แต่ความสามารถในการทำงานก็มีอยู่ รายงานการเงินประจำปีก็ถือว่าโดดเด่นในหมู่สาขา ยังไงเราก็ต้องการผู้บริหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เป็นคนที่สร้างผลกำไรให้บริษัทได้ ไม่ใช่... แบบอย่างทางศีลธรรมน่ะครับ"
กู้หมิงเฉินรู้ดีแก่ใจ แต่คนที่ลู่ต้าเผิงรังแกคือซูจิ่นชู เขาจึงยอมไม่ได้
"บอกทนายไปว่า ให้ใช้ความสามารถทั้งหมด ดำเนินการขั้นสูงสุด"
"ครับ ผมจะบอกทนายให้แน่นอน แต่ท่านประธานกู้ครับ ว่าแต่เขาทำอะไรให้คุณถึงได้โกรธขนาดนี้?" ถานหย่วนเฉิงถามด้วยความสงสัย
กู้หมิงเฉินคนนี้ ถึงจะเด็ดขาดและผูกพยาบาท แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะไปมีเรื่องกับใครง่าย ๆ
เมื่อมาอยู่ในฐานะและตำแหน่งระดับนี้ ใจกว้างต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน
โดยปกติแล้ว ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงิน ก็ไม่นับว่าเป็นปัญหา
ผู้คนหรือเรื่องราวมากมายในสายตาเขา ก็เหมือนตัวตลกไร้ค่า ไม่คุ้มที่จะใส่ใจ