กู้หมิงเฉินส่งซูจิ่นชูถึงบ้าน แล้วขับรถออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะลงจากรถ
"จิ้งจิ้ง ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง"
กลับถึงห้อง ซูจิ่นชูหยิบมือถือโทรหาหานจิ้ง
หานจิ้งโมโหจนสบถอย่างหัวเสีย "ไอ้สารเลวหลินซือหย่วนนั่น ลงมือกับผู้หญิงก็โหดได้ขนาดนี้ ฟันฉันเกือบจะโยนเพราะมันแล้วล่ะ ดีนะที่เธอไม่ได้แต่งกับมัน ไม่งั้นถ้าถูกมันทำร้ายในบ้านจะทำยังไง"
"เจ็บมากไหม ฉันพาเธอไปหาหมอดีกว่า" ซูจิ่นชูถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่เป็นไร ให้หมอดูให้แล้ว ฉันโชคดี ไม่ได้เป็นอะไรมาก ว่าแต่เธอเป็นยังไงบ้าง สามีที่แฟลชมารียาจของเธอก็ไม่ได้ลงจากรถด้วย ฉันยังไม่ทันได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ เขาโทษเธออะไรบ้างหรือเปล่า ฉันถามเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาแล้ว สถานการณ์ของเราสองคนเนี่ย... โดยเฉพาะเธอ ถึงหลินซือหย่วนจะไม่เอาความ แต่เธอก็คงไม่ได้ถูกปล่อยออกมาเร็วขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสามีของเธอคงต้องลงแรงไปไม่น้อย" หานจิ้งพูด
ซูจิ่นชูนึกถึงคำที่กู้หมิงเฉินพูดด้วย รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ครั้งแรกที่เขารีบร้อนจากไป ต้องมีเรื่องด่วนที่จำเป็นต้องไปจัดการแน่ๆ
แต่เพราะเรื่องของเธอ เขาก็ต้องรีบย้อนกลับมา
ตอนนี้ส่งเธอถึงบ้าน แล้วก็รีบร้อนจากไปอีก ไม่รู้จะทำให้เรื่องของเขาเสียหายไหม
...
"ประธานกู้ ในที่สุดคุณก็มา คุณก็หายไปกระทันหัน ประธานเฉินโกรธมาก เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่เลย จะยกเลิกความร่วมมือกับกู้ซื่อของเรา"
รถจอดลง ถานหย่วนเฉิงก้าวฉับๆ ไปเปิดประตูรถให้กู้หมิงเฉินด้วยตัวเอง
หลังจากกู้หมิงเฉินลงจากรถ ถานหย่วนเฉิงรายงานสถานการณ์ข้างในให้เขาฟังอย่างร้อนใจ