“หมายถึงเธอนั่นแหละ” โม่เหม่ยอิงพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ทำเรื่องแบบนี้ได้ ยังจะกลัวคนพูดอีกหรือไง”
“ฉันทำอะไร เธอรู้อะไรด้วย เธอไม่รู้อะไรเลย แล้วอาศัยอะไรมาพูดจาเหลวไหลที่นี่” ซูจิ่นชูกำหมัดแน่น ถามอย่างโกรธเคือง
โม่เหม่ยอิงส่งเสียงเหอะเบาๆ “ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง ฉันได้ยินอดีตคู่หมั้นของเธอพูดกับหูตัวเองว่าเธอถูกผู้ชายเลี้ยงไว้ จะมีผิดพลาดได้ยังไง”
“ผิดพลาดแน่นอน” หานจิ้งด่าอย่างรุนแรง “ไอ้ชู้ตัวนั้นนอกใจก่อนแต่งงาน ถูกเสี่ยวชูจับได้ เสี่ยวชูก็เลยยกเลิกงานแต่งกับมัน มันเจ็บใจถึงได้พูดจาเลอะเทือนไปหมด โม่เหม่ยอิง เธอก็แค่คนโง่ที่เอาหัวไปถมความสูงเท่านั้น เชื่อไปหมดทุกคน”
“ใครจะรู้ว่าที่พวกเธอพูดเป็นความจริง อยากให้พวกเราเชื่อว่าพวกเธอไม่ได้ถูกเลี้ยงก็ได้ เอาทะเบียนสมรสเธอออกมา พวกเราก็จะเชื่อเธอ” โม่เหม่ยอิงให้เธอเอาหลักฐานออกมา
หานจิ้งหันไปหาซูจิ่นชูทันที “เสี่ยวชู เอาทะเบียนสมรสให้เธอดูไปเลย ปาใส่หน้าเธอให้ตาเธอสว่าง”
“ฉันไม่ได้เอามา” ซูจิ่นชูตอบเธอเสียงเบา
“อ้อ ก็ใช่ ใครจะพกทะเบียนสมรสไปทำงานกัน” หานจิ้งบ่นงึมงำ
พี่ฮวาเกลี้ยกล่อม “พวกเธออย่าทะเลาะกันเลย เหม่ยอิง เธอก็เหมือนกัน ไม่มีหลักฐานอะไรก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน อย่าพูดจาให้มันร้ายนัก สาวน้อยจิ่นชู เธอกลับไปก็โพสต์ทะเบียนสมรสลงช่วงเวลาหน่อย พวกเราก็รู้กันทุกคน”
“ได้ ฉันจะโพสต์ลงช่วงเวลา” ซูจิ่นชูเหลือบมองโม่เหม่ยอิงแวบหนึ่ง แล้วสัญญากับทุกคน