ซูจิ่นชูถูกน้ำเสียงหยอกล้อของเขาทำให้หน้าแดง รีบอธิบายว่า “ฉันไม่ได้จะตรวจสอบทรัพย์สินของคุณนะ แค่... สงสัยน่ะ คุณก็ไม่ได้ทำงาน มีเงินมากมายแบบนี้มาจากไหน”
“เธอเคยคิดบ้างไหม ว่าฉันอาจจะเป็นหลานชายของประธานบริษัทพวกเธอ แบบนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าเงินฉันจะหมดแล้วใช่ไหม” กู้หมิงเฉินแกล้งถาม
แต่ซูจิ่นชูกลับส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้หรอก อย่าล้อเล่นเลย คำพูดแบบนี้พูดกับฉันก็พอแล้ว ต่อหน้าญาติ ๆ อย่าพูดเด็ดขาด โดยเฉพาะต่อหน้าท่านประธานกู้ เขาถูกประธานบริษัทเลี้ยงดูมาเอง ถ้าคุณพูดแบบนั้น เขาต้องโกรธแน่ แล้วถ้าไปบอกประธานบริษัท คุณแย่แน่”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ฉันกับประธานบริษัทพวกเธอไม่เหมือนกันเหรอ”
ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาเหมือนคุณปู่ตอนหนุ่ม ๆ ถึงตอนนี้จะต่างไปมาก แต่หว่างคิ้วกับดวงตาก็พอเห็นเค้าคล้ายอยู่บ้าง
“ฉันก็ไม่เคยเห็นประธานบริษัท จะรู้ได้ยังไงว่าเหมือนหรือเปล่า ยังไงก็เถอะ คุณเป็นไปไม่ได้หรอก เอาล่ะ อย่าคุยเรื่องนี้เลย ตัวฉันเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
ซูจิ่นชูเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบชุดนอนของตัวเองออกมาแล้วเดินไปห้องน้ำ
ห้องน้ำที่นี่ใหญ่กว่าหอพักเดิมของเธออีก แถมยังมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่มาก
“เราอาบด้วยกันนะ”
กู้หมิงเฉินตามเข้ามา โอบกอดเธอจากด้านหลัง แนบริมฝีปากข้างหูกระซิบชวนแผ่วเบา
ซูจิ่นชูหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอถูกชายหนุ่มอุ้มออกมาด้วยร่างไร้เรี่ยวแรง