"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร เรารีบกลับห้องไปเก็บกระเป๋ากันเถอะ วันนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว"
ซูจิ่นชูผลักเขาออก ส่ายหน้าอธิบาย
เธอไม่กล้าบอกเรื่องที่กู้หยุนเหิงสารภาพรักกับเขา ได้แต่อยากรีบออกจากที่นี่กลับเมืองเจียงเฉิงโดยเร็ว
เหมือนว่าทำแบบนี้ ก็จะถือว่าเรื่องที่กู้หยุนเหิงสารภาพรักไม่เคยเกิดขึ้น
"มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?"
กู้หมิงเฉินไม่เชื่อว่าเธอไม่เป็นไร ดวงตาดำขลับจ้องมองอย่างเย็นชา
ซูจิ่นชูส่ายหน้าอีกครั้ง "คุณคิดมากไปแล้ว จะมีใครมารังแกฉันได้ยังไงกัน แค่โปรเจกต์ใกล้ตกลงแล้ว ฉันก็เลยคิดว่ากลับได้แล้ว ทำไม คุณมีธุระต่อที่นี่หรือ?"
"ซูจิ่นชู"
กู้หยุนเหิงเดินตามมา เห็นเธอก็ตวาดเสียงเข้ม
ซูจิ่นชูตกใจจนสะดุ้ง ใบหน้าซีดเซียวหันหลังกลับ
กู้หมิงเฉินเห็นเธอตกใจก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดมองไปที่กู้หยุนเหิง
ตอนแรกกู้หยุนเหิงไม่ทันสังเกตเห็นกู้หมิงเฉิน ในสายตาเขามีเพียงซูจิ่นชู
ตอนนี้กู้หมิงเฉินมองมา เขาถึงได้สังเกตว่า ข้างกายซูจิ่นชูมีผู้ชายคนหนึ่ง
แล้วยังเป็นผู้ชายที่เขาคุ้นเคยอีกต่างหาก?
"คุณ..."
กู้หยุนเหิงเดินเข้ามาด้วยความตกใจ กำลังจะถามว่ากู้หมิงเฉินมาที่นี่ทำไม?
ยังไม่ทันเอ่ยปาก ซูจิ่นชูก็พูดอย่างลุกลน "ท่านประธานกู้คะ นี่คือสามีของฉัน เขามารับฉันกลับค่ะ ในเมื่อโปรเจกต์ตกลงเรียบร้อยแล้ว ฉันอยากจะรีบเก็บกระเป๋าแล้วกลับกับสามี จึงขออนุญาตท่านด้วยนะคะ"
"สามีของเธอ? เธอบอกว่า เขาคือสามีของเธอหรือ?" กู้หยุนเหิงถามอย่างตกตะลึง
ซูจิ่นชูพยักหน้า
ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาสองคนแซ่กู้เหมือนกัน ทั้งยังเป็นญาติของท่านประธานบริษัททั้งคู่