"เสี่ยวชู คืนนี้กลับไปนอนหอฉันเถอะนะ!"
หานจิ้งกับซูจิ่นชูกินข้าวเสร็จเดินออกมา อดไม่ได้ที่จะเสนอ
ซูจิ่นชูส่ายหัว "ไม่ล่ะ ฉันกลับบ้านดีกว่า เรื่องบางเรื่องก็ต้องเผชิญหน้า บางคำพูดก็ต้องพูดให้ชัดเจนต่อหน้า ตอนแรกเราแต่งงานกันก็ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ถ้าตอนนี้เขาอยากถอนคำพูด ฉันก็เข้าใจ"
"เข้าใจบ้าอะไร" หานจิ้งด่า "ถึงตอนแรกจะวู่วาม แต่ต่อให้อยากถอนคำพูด ก็ควรเป็นหลังจากพวกเธอหย่ากันแล้วเขาถึงไปดูตัว ไม่ใช่ดูตัวไปด้วยแล้วยังเก็บเธอไว้เป็นตัวสำรอง"
ซูจิ่นชูจมูกแสบร้อน เธอก็เสียใจเพราะเรื่องนี้เช่นกัน
แต่ต่อหน้าหานจิ้ง เธอก็ไม่กล้าร้องไห้ออกมา กลัวหานจิ้งจะยิ่งโกรธ
"เสี่ยวชู เธอแค่เอ่ยปาก ถ้าอยากให้ฉันไปสั่งสอนเขา ต่อให้ต้องนอนคุก ฉันก็จะช่วยเธอระบายอารมณ์ให้"
หานจิ้งถลกแขนเสื้อขึ้น ทำสีหน้าเด็ดเดี่ยว
ซูจิ่นชูหยุดเธอไว้ "เธออย่าบุ่มบ่ามสิ ไม่ต้องไปหาเขา ฉันจะคุยกับเขาเอง คิดว่า...เขาก็ไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล อาจจะมีเหตุผลที่ฝืนใจก็ได้"
"เธอน่ะ คิดดีกับคนอื่นเกินไป ไอ้ชู้หลายคนดำมืดไปจนถึงแก่น ข้ออ้างทั้งหมดล้วนเป็นผู้หญิงที่หาให้พวกมัน" หานจิ้งพูดอย่างขุ่นเคือง
แต่ถึงจะโกรธ ก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอ
ตอนทั้งสองแยกจากกัน หล่อนยังกำชับเธอว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้โทรหาหล่อน หล่อนจะนั่งแท็กซี่ไปหาในทันที
ซูจิ่นชูกลับถึงบ้าน กู้หมิงเฉินยังไม่กลับ