กู้หมิงเหมยพยักหน้า แล้วถามกลับอย่างสงบว่า “ทำไม หรือเธอรู้จักคนอื่นที่แซ่กู้ด้วย”
ซูจิ่นชูเขินจนหน้าแดง รีบอธิบายว่า “ครั้งก่อนฉันเคยบอกพี่เหม่ยแล้ว สามีฉันก็แซ่กู้เหมือนกัน”
“แซ่นี้ไม่ได้แปลกอะไร ดูสิอยากกินอะไร”
กู้หมิงเหมยทำหน้าเรียบเฉย ยื่นเมนูให้ซูจิ่นชูเลือกอาหาร
ซูจิ่นชูไม่เคยมาที่ร้านนี้มาก่อน ตอนเดินเข้ามาก็รู้สึกว่าร้านนี้ไม่เหมือนร้านอื่น พอเห็นราคาในเมนู ก็เข้าใจแล้วว่าไม่เหมือนตรงไหน
ที่นี่... ดูเหมือน... จะแพงมากเป็นพิเศษ?
น้ำเปล่าแก้วเดียวก็ตั้ง 188 หัวดำยิ่งกว่าพวกปล้นเสียอีก!
“เป็นอะไรไป? ไม่ถูกปากเหรอ?” กู้หมิงเหมยเห็นเธอถือเมนูแล้วไม่สั่งสักที ก็ถามด้วยความสงสัย
ซูจิ่นชูยิ้มแหยๆ
คิดในใจว่า ราคาแค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่ถูกปากแน่นอน
แต่เธอก็ไม่กล้าพูดออกไป
เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ก็ไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้น อีกอย่างเมื่อกี้ก็เพิ่งคุยโม้ไว้ว่าจะเลี้ยงข้าว จะพูดกลับคำก็ไม่ได้
“ฉันสั่งแล้วค่ะ พี่เหม่ยดูสิอยากรู้อะไรบ้าง”
เธอสั่งสปาเก็ตตี้จานที่ถูกที่สุด แล้วรีบยื่นเมนูให้กู้หมิงเหมย
กู้หมิงเหมยไม่เคยคิดเลยว่าเธอสั่งน้อยเพราะราคาแพงเกินไป นึกว่าเธอไม่หิว
จึงไม่เกรงใจ ถือเมนูสั่งอาหารที่ตัวเองชอบมาหลายอย่าง
“เอาตามนี้ล่ะกัน!” กู้หมิงเหมยส่งเมนูให้พนักงานเสิร์ฟ
ซูจิ่นชูแอบกลืนน้ำลาย อาหารที่เธอสั่งล้วนราคาแพงทั้งนั้น ลนลานลูบกระเป๋าตัวเอง
ในวีแชทคงมีเงินไม่พอ โชคดีที่พกบัตรเครดิตมาด้วย หวังว่าวงเงินบัตรเครดิตจะพอจ่าย