“ท่านประธานกู้ คุณไม่เป็นอะไรนะ!”
กู้หยุนเหิงนั่งยอง ๆ ริมทาง อ้วกออกมาจนตั้งตัวไม่ติด ซูจิ่นชูตบหลังให้พลางยื่นกระดาษทิชชู่ให้พลาง
“ไหวไหมคะ จะไปโรงพยาบาลไหม”
คนขับแท็กซี่ก็ลงมาด้วย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ซูจิ่นชูบอกว่า “ไปโรงพยาบาลค่ะ ลุง คนขับช่วยพี่ประคองเขาหน่อยเถอะ ดิฉันประคองคนเดียวไม่ไหว”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร จะไปโรงพยาบาลที่ไหน”
คนขับแท็กซี่ช่วยประคองกู้หยุนเหิงขึ้นรถ แล้วถามซูจิ่นชู
ซูจิ่นชูขมวดคิ้วน้อย ๆ หน้าเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ
เธอก็เพิ่งมาที่เมือง B เป็นครั้งแรก ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลย ไม่รู้เลยว่าโรงพยาบาลไหนดี
“เอางี้ไหม ไปโรงพยาบาลเทศบาลเลยมั้ย! ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดแล้ว” คนขับแนะนำ
ซูจิ่นชูรีบผงกศีรษะ “ดีค่ะ ไปโรงพยาบาลเทศบาล ลุง คนขับ รบกวนคุณด้วยนะคะ”
“ไม่เป็นไร นี่ถุงขยะ ดูแลเขาให้ดีนะ อย่าให้เขาอ้วกใส่รถผมนะ” คนขับยื่นถุงขยะให้เธอใบหนึ่ง
ซูจิ่นชูเปิดถุงขยะ นั่งข้างกู้หยุนเหิง เตรียมพร้อมตลอดเวลา
ยังดีที่กู้หยุนเหิงอ้วกออกจนเกลี้ยงริมทางแล้ว พอขึ้นรถมาก็ไม่อ้วกอีก
เพียงแต่ทั้งตัวไม่สบายอย่างมาก หลับตาพิงพนักที่นั่ง หน้าซีดขาวเหมือนแวมไพร์
ซูจิ่นชูลองจับมือเขา เย็นเฉียบ
จึงถอดเสื้อนอกของตัวเองออก คลุมให้เขา
กู้หยุนเหิงลืมตาปรือเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่งแล้วก็หลับตาลงอีก
ถึงโรงพยาบาลแล้ว ซูจิ่นชูรีบส่งเขาเข้าห้องฉุกเฉินทันที
“อาหารเป็นพิษ แต่ยังดีที่อ้วกออกมาเกือบหมดแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่ วันนี้อย่าเพิ่งให้เขากินอะไร ให้เขาน้ำเกลือสองขวด พักสักคืนหนึ่ง”