"เขาเดินไม่ได้หรือใกล้ตาย ถึงต้องให้ซูซูพยุงนะ?"
กู้หมิงเฉินเห็นภาพนี้ก็โมโหจนตาแทบถลน รีบสาวเท้าเข้าไปหมายจะถีบกู้หยุนเหิงสักที
"รองประธานกู้ เป็นคุณจริง ๆ ด้วยเหรอ?"
คนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์โรงแรม เห็นกู้หยุนเหิงก็อุทานด้วยความแปลกใจ ก่อนรีบกรูเข้ามาทักทาย
กู้หยุนเหิงกำลังซบซบเซาพิงกายซูจิ่นชู จู่ ๆ ก็ได้ยินคนเรียกจึงรีบฝืนคืนความสง่างาม ยื่นมือไปจับอีกฝ่าย "ประธานเฉิน ไม่นึกว่าจะได้พบกันที่นี่"
"รองประธานกู้ สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีนะ สุขภาพไม่แข็งแรงหรือเปล่า?" ประธานเฉินถามด้วยความเป็นห่วง
กู้หยุนเหิงกระแอมเบา ๆ ตอบว่า "ไม่มีอะไรครับ แค่แพ้อากาศ เดี๋ยวก็ชินแล้ว"
"เยี่ยมเลย วันนี้ผมเป็นเจ้าภาพเอง รองประธานกู้ต้องให้เกียรติผมหน่อยนะ" ประธานเฉินคะยั้นคะยอชวน
กู้หยุนเหิงมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาไม่อยากให้เกียรติเลย เพิ่งออกจากโรงพยาบาลยังอยากนอนแผ่พักผ่อนในห้องดี ๆ สักหน่อย
"รองประธานกู้ โปรเจกต์ที่คุณพูดถึงทางโทรศัพท์ เราคุยไปพลางกินไปพลางก็ได้" ประธานเฉินยื่นข้อเสนอเย้ายวน
"ได้ครับ ให้เกียรติยินดี" กู้หยุนเหิงกัดฟันตัดสินใจตอบตกลง
"ท่านประธานกู้ ดิฉันส่งคุณกลับห้องพักก่อนนะคะ" ซูจิ่นชูกระซิบเตือน
เธอลากกระเป๋าเดินทางสองใบแล้วยังต้องประคองกู้หยุนเหิงอีก เหนื่อยจริง ๆ จนคอตกแทบเงยหน้าไม่ขึ้น
ประธานเฉินและพวกได้ยินดังนั้นก็รีบบอก "รองประธานกู้ไปพักผ่อนก่อนเถิดครับ เย็นนี้พบกัน"
"ได้ได้ได้ เย็นนี้พบกัน" กู้หยุนเหิงโบกมือร่ำลาพวกเขา