ซูจิ่นชูรู้สึกหัวหนักตัวเบา ระหว่างที่ถูกโม่เหม่ยอิงพยุงออกไป ก็ได้ยินพี่ฮวาถามว่า “เสี่ยวชูเป็นอะไรไป”
โม่เหม่ยอิงตอบว่า “เมาค่ะ ฉันจะพาเธอไปห้องน้ำเพื่อสร่างเมา”
ซูจิ่นชูอยากบอกพี่ฮวามากว่าเธอไม่ได้เมา ถึงแม้คออ่อน แต่เหล้าแค่แก้วเดียวยังไม่ถึงกับทำให้เมาได้ขนาดนี้
แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
พยายามจะเปล่งเสียง แต่ปากก็ไม่อาจอ้าได้ด้วยซ้ำ
หลังจากโม่เหม่ยอิงพยุงเธอออกมา ก็พาไปยังห้องส่วนตัวห้องที่ห้าที่อยู่ชั้นเดียวกัน
ลู่ต้าเผิงรออยู่ในห้องส่วนตัวนี้แล้ว พวกเขาตกลงกันไว้ เธอช่วยเขาจัดการซูจิ่นชูให้ ส่วนเขาจะเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้เธอ
“ช่วย…ด้วย…”
ระยะทางแค่ร้อยเมตร ผู้หญิงหนึ่งคนอย่างโม่เหม่ยอิงจะพยุงผู้หญิงอีกคนที่ไร้เรี่ยวแรงไปยังอีกห้องส่วนตัว ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
บางทีอาจเพราะออกมาข้างนอกแล้วอากาศถ่ายเท อาการหน้ามืดก็ดูเหมือนจะน้อยลง
ซูจิ่นชูใช้พลังทั้งหมดที่มี คว้าชายเสื้อของผู้ชายที่เดินผ่านมา ขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย
เธอเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร กระทั่งใบหน้าก็ยังมองไม่ชัด
แต่ในใจรู้ดีว่า เธอไม่สามารถปล่อยให้โม่เหม่ยอิงพาไปได้
มิฉะนั้น ผลลัพธ์ตามมาเกินคาดคิด
“มีอะไรเหรอ”
ผู้ชายที่ถูกคว้าชายเสื้อหยุดลง ถามไถ่พวกเธอ
โม่เหม่ยอิงหน้าเจื่อนลง รีบยิ้มแหยๆ อธิบายให้ผู้ชายฟัง “ขอโทษนะคะ เพื่อนฉันเมาน่ะ อย่าถือสาเลย”