วันรุ่งขึ้นโม่เหม่ยอิงมาทำงาน รู้ว่าซูจิ่นชูไม่ได้เอาเรื่องนั้นไปบอกใคร
ก็อดแอบถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
อย่างไรก็ตาม แม้ซูจิ่นชูจะกล้ำกลืนความอัปยศนี้ไว้
แต่ลู่ต้าเผิงกลับไม่ยอมปล่อยผ่าน
พอเรียกนางเข้าห้องทำงานแล้ว ก็บีบคอนางพลางถามว่า "แกบอกว่าจะจัดการให้ฉันได้ไง แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"
"หัวหน้าลู่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธไปเลย ฉันเองก็ไม่รู้ว่าผู้ชายที่โผล่มาเมื่อคืนมาจากไหน มาช่วยซูจิ่นชูไปได้ ท่านวางใจเถิด ข้าจะหาโอกาสอีกครั้งแน่" โม่เหม่ยอิงถูกบีบจนหน้าแดงคอบวม พูดอธิบายกับลู่ต้าเผิงอย่างยากลำบาก
ลู่ต้าเผิงสะบัดมือนางออกทันที
โม่เหม่ยอิงยันโต๊ะไว้พลางไออย่างรุนแรง ตั้งนานถึงจะสงบลง
"โม่เหม่ยอิง อย่าลืมว่าด้วยวุฒิและฐานะของแก แกเข้ามาในบริษัทได้ยังไง ถ้าไม่ใช่ฉัน แกจะมีโอกาสเข้ากู้ซื่อกรุ๊ป มาเป็นพนักงานของกู้ซื่อกรุ๊ปเหรอ"
"ใช่ หัวหน้าลู่มีพระคุณอันยิ่งใหญ่กับข้า ข้าไม่มีวันลืม หัวหน้าลู่คลายโกรธเถิด ข้าจะรีบจัดการซูจิ่นชูมาให้ท่านโดยเร็ว"
ในดวงตาของโม่เหม่ยอิงมีแววอัปยศฉายผ่าน แต่ก็รีบขยับตัวเข้ามาใกล้ เอาทรวงอกอวบอิ่มถูไถแขนของลู่ต้าเผิงพลางรับปากเสียงอ่อน
ลู่ต้าเผิงจับหน้าอกนางอย่างหื่นกระหายพลางยิ้มตาหยีแต่ไร้จิตใจ "ฉันให้เวลาแกอีกสองสามวัน ที่รัก อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ"
โม่เหม่ยอิงยิ้มประจบแล้วพยักหน้า
ทว่าเมื่อมีประสบการณ์ครั้งหนึ่งแล้ว ซูจิ่นชูก็จะไม่หลงกลง่าย ๆ อีก