ซูจิ่นชูส่งข้อความขอลาหยุดให้กับหยวนป๋อเหวิน แล้วเลิกงานก่อนเวลา
เดิมทีคิดว่าจะไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาล แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้ หากให้ยายเห็นเข้า ยายต้องเป็นห่วงมากแน่ ๆ
ดังนั้นจึงเรียกรถกลับบ้าน พอถึงบ้านก็ขังตัวเองอยู่ในห้องทันที
"คุณนาย"
เสี่ยวเหวินเคาะประตูอยู่ด้านนอก
"ฉันไม่เป็นอะไร เธอไม่ต้องสนใจฉัน" ซูจิ่นชูพูดเสียงสะอื้น
เสี่ยวเหวินคิดในใจ ร้องไห้ขนาดนี้แล้วยังบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก?
แต่เมื่อเธอไม่ยอมเปิดประตู ตัวเองก็จนปัญญา
โชคดีที่กู้หมิงเฉินกลับมาในไม่ช้า
เสี่ยวเหวินรีบรายงานเขาว่า "คุณผู้ชาย คุณนายกลับมาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องเลย ดูเหมือนจะร้องไห้ด้วย"
"ฉันรู้แล้ว"
ชายหนุ่มปลดกระดุมข้อมือไปพลาง เดินขึ้นชั้นบนไปพลาง
แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู เขาก็เคาะประตูก่อน
ซูจิ่นชูคิดว่ายังเป็นเสี่ยวเหวิน จึงพูดเสียงสะอื้นว่า "เสี่ยวเหวิน ตอนนี้ฉันไม่อยากกินอะไรเลย เธอปล่อยให้ฉันอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเถอะ"
"ฉันเอง"
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ซูจิ่นชูนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้?
เมื่อได้สติก็รีบลุกขึ้นมาเช็ดน้ำตา แต่กลัวว่าเขาจะดูออก จึงตั้งใจวิ่งเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ
ตาบวมแดงจากการร้องไห้ คงไม่ยุบลงในเวลาอันสั้น อยากจะปกปิดก็ไม่ทันแล้ว เธอได้แต่เดินไปเปิดประตูทั้งอย่างนี้
เมื่อเปิดประตูแล้ว ก็จงใจก้มหน้าไม่ให้เขาเห็นหน้า พูดเบา ๆ ว่า "ทำไมวันนี้กลับเร็วจัง?"
"คุณเป็นอะไร?"
ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามเธอ แต่ถามเธอกลับ