ซูจิ่นชูนอนไม่หลับทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจจนต้องถามกู้หมิงเฉินว่า "จะไม่มีอะไรจริง ๆ นะ?"
เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับ กู้หมิงเฉินบอกเธอว่า พรุ่งนี้ให้เธอไปทำงานได้ตามสบาย จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลู่ต้าเผิงจะไม่มายุ่งกับเธออีกเด็ดขาด
แต่เธอก็ไม่ค่อยเชื่อคำรับประกันของเขาเท่าไหร่
ลู่ต้าเผิงเป็นคนต่ำช้า ไม่เคยยอมแพ้ถ้ายังไม่บรรลุเป้าหมาย จะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง?
"ฉันบอกว่าไม่มีอะไร ก็ต้องไม่มีอะไรสิ"
กู้หมิงเฉินลูบผมเธอเบา ๆ ยืนยันอีกครั้ง
"แต่ถ้าหากเกิด..."
"ถ้าหากวันนี้คุณเจอเขาในบริษัท แล้วเขายังข่มขู่คุณอีก คุณก็เอาแจกันทุบหัวเขาไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ"
"อ๊ะ อย่างนั้นอาจติดคุกเอาได้นะคะ" ซูจิ่นชูตกใจจนหน้าซีด
ผู้ชายหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดหยอกเย้าว่า "ลืมเรื่องที่พวกคุณทะเลาะกันคราวก่อนแล้วเหรอ? ถึงคุณจะติดคุก ผมก็จะไปเอาตัวคุณออกมา"
ซูจิ่นชูหน้าแดง
คิดในใจว่า ฉันก็ไม่ได้บ้า ถึงได้อยากจะไปนอนคุกเล่น ๆ
ถ้าติดประวัติเสียหาย หางานทีหลังก็ยิ่งลำบาก
"จริง ๆ แล้ว ฉันก็ไม่ได้กลัวเขาหรอกนะ" ซูจิ่นชูพึมพำเบา ๆ "แค่กลัวตกงานมากกว่า กว่าจะเข้าไปทำงานที่กู้ซื่อกรุ๊ปได้ก็ยากแล้ว ถ้าต้องตกงานจริง ๆ จะหางานที่เงินเดือนสูงแบบนี้อีกก็ยาก"
"คุณชอบกู้ซื่อกรุ๊ปมากเหรอ?" ผู้ชายถาม
ซูจิ่นชูพยักหน้า "ชอบสิคะ ไม่อย่างนั้นทำไมทุกปีถึงมีคนสมัครงานมากมาย พยายามทุกวิถีทางที่จะเข้าไปทำงานที่กู้ซื่อ"
พูดจบ ก็นึกขึ้นได้ว่ากู้หมิงเฉินยังไม่ใช่คนของกู้ซื่อกรุ๊ป กลัวเขาจะเสียใจ