กู้หมิงเฉินรับโทรศัพท์จากถานหย่วนเฉิงตั้งแต่เช้า
"แหะ ๆ ท่านกู้ ขอโทษที่รบกวนแต่เช้านะครับ มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นที่บริษัท ต้องให้ท่านรีบมา ท่านสะดวกไหมครับตอนนี้ อยู่เมืองเจียงเฉิงหรือเปล่า"
"เรื่องด่วนอะไรหรือ ผมอยู่เมืองเจียงเฉิง แต่คงต้องไปช้าหน่อย" กู้หมิงเฉินตอบ
หยวนป๋อเหวินที่อยู่ห้องด้านนอกถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกจนตื่น บ่นขึ้นอย่างไม่พอใจว่า "เบาเสียงหน่อยได้ไหม ฉันยังจะนอนอยู่"
ถานหย่วนเฉิงได้ยินเสียงของหยวนป๋อเหวิน แต่เพราะหยวนป๋อเหวินอยู่ห้องนอก เขาจึงฟังไม่ค่อยถนัด
แต่สำหรับเขา เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงพึมพำไม่พอใจของใครสักคนที่นอนอยู่ข้างกายกู้หมิงเฉิน หน้าของเขาซีดเผือดทันที!
เร็วขนาดนี้... นอนด้วยกันแล้วอย่างนั้นหรือ
"ด่วนมากครับ สองสามประโยคอธิบายไม่ชัดเจนหรอก ว่าแต่คนที่อยู่ข้าง ๆ ท่านนั่นใครครับ"
"ข้างผมไม่มีใคร" กู้หมิงเฉินวางสาย
เขาพูดความจริง ทว่าในสายตาของถานหย่วนเฉิง มันกลับเป็นการจงใจปิดบัง
กู้หมิงเฉินโทรหาโจวอี้อีกครั้ง สั่งให้ส่งรถมารับตน
รถยนต์ส่วนตัวเร็วกว่ารถบัส ไม่นานนักก็มาถึงเรือนพักเล็ก ๆ ในชนบท
หลังจากกู้หมิงเฉินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมา หยวนป๋อเหวินยังคงหลับอยู่
"ทำไมนายยังไม่ตื่นอีก"
"ท่านกู้ครับ สำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างผม เช้าวันเสาร์อาทิตย์มันมีค่ามาก เช้าวันเสาร์พังไปแล้ว เช้าวันอาทิตย์ก็เลยยิ่งมีค่ามาก เพราะฉะนั้นผมเลยบอกทุกคนว่า สิบโมงเช้ารวมตัวกินข้าวเช้า ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเลย"