"เสี่ยวชู อย่าร้องไห้อีกเลย เรื่องนี้ผู้จัดการฝ่ายหยวนลงมือจัดการเอง ต้องเรียบร้อยดีแน่"
หานจิ้งอยู่เป็นเพื่อนซูจิ่นชูในห้องน้ำพลางปลอบใจ พลางยื่นกระดาษทิชชู่ให้เธอ
ซูจิ่นชูสะอื้นพูดว่า "ตอนนั้นฉันตาถั่วได้ยังไง ถึงมาเจอคนหน้าด้านไร้ยางอาย สารเลวต่ำทรามแบบนี้"
"ใครก็มีเวลาตาถั่วกันทั้งนั้น โชคดีที่เราเบิกตาดูให้ชัดทันว่านิสัยเขาเป็นยังไง ไม่งั้นกว่าจะรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนหลังจากแต่งงานไปแล้ว นั่นถึงจะซวยจริง" หานจิ้งพูด
ซูจิ่นชูพยักหน้า
ในใจกลับรู้สึกว่ากู้หมิงเฉินดีกว่า
อย่างน้อยในด้านศีลธรรม ก็ไม่รู้ว่าสูงส่งกว่าหลินซือหย่วนกี่เท่า
"เราออกไปกันเถอะ"
ซูจิ่นชูเช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วพูดกับหานจิ้ง
หานจิ้งพยักหน้า ทั้งคู่เดินกลับไปที่สำนักงานด้วยกัน
ซูจิ่นชูร้องไห้จนตาบวมแดง นึกว่าเพื่อนร่วมงานในสำนักงานเห็นเธอเป็นแบบนี้จะถามด้วยความสงสัย
แต่คาดไม่ถึงว่าไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอเลยสักคน
กลับจับกลุ่มกระซิบกระซาบกัน ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน
"พวกคุณคุยอะไรกันน่ะ"
ความอยากรู้ของหานจิ้งถูกกระตุ้นขึ้นมา จึงเข้าไปถามทันที
เมื่อเห็นเธอ พี่ฮวาก็ถอนหายใจโล่งอก ตบอกแล้วพูดว่า "ตกใจแทบตาย นึกว่าใครซะอีก"
"พี่ฮวาคุยอะไรกันล่ะ ลึกลับขนาดนี้ บอกฉันหน่อยสิ ฉันอยากรู้นัก"
"จะมีอะไร นอกจากข่าวใหญ่ของบริษัทแม่" พี่ฮวาเอามือปิดปากแล้วหัวเราะ
"ข่าวใหญ่บริษัทแม่เหรอ บริษัทแม่มีข่าวใหญ่อะไร" หานจิ้งตื่นเต้น