ซูจิ่นชูกับหานจิ้งออกไปวิ่งเต้นข้างนอกครึ่งวัน ก็พอหาเบาะแสได้บ้าง
พอกลับมาถึงบริษัท หยวนป๋อเหวินก็กลับมาแล้วเช่นกัน
รู้ว่าพวกเธอไปวิ่งโครงการ ก็ตั้งใจมานี่ถามไถ่สถานการณ์
"หึ ไม่รู้"
หานจิ้งทำเสียงเย็นชา ชำเลืองตามองแล้วเดินหนี
หยวนป๋อเหวิน "……"
"เธอกินอะไรผิดสำแดงมาหรือไง"
หยวนป๋อเหวินหันไปถามซูจิ่นชู
ซูจิ่นชูหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเคอะเขิน อธิบายว่า "ผู้จัดการฝ่ายหยวน อย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ จิ้งจิ้งอาจจะเหนื่อยเกินไป เรื่องนี้ดิฉันขอรายงานให้คุณฟังเอง วันนี้พวกเรา……"
"อืม ทำได้ดีมาก พรุ่งนี้ค่อยไปอีก อะไรที่มีปัญหาก็บอกฉันได้หมด เจอเรื่องยุ่งยากก็บอกฉันได้เหมือนกัน อ้อ แล้วเรื่องหลินซือหย่วนนั่นฉันจัดการไปแล้ว เธอไม่ต้องกังวลว่าเขาจะมาหาเรื่องเธออีก" หยวนป๋อเหวินฟังรายงานของเธอจบก็พยักหน้าอย่างเห็นชอบ
"ขอบคุณผู้จัดการฝ่ายหยวนมากค่ะ รู้สึกเกรงใจจริง ๆ เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัวแท้ ๆ ยังต้องให้คุณมาเสียเวลาอีก" ซูจิ่นชูเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง
หยวนป๋อเหวินกลับเข้าไปในห้องทำงาน
ซูจิ่นชูก็กลับมานั่งประจำโต๊ะตัวเอง
เห็นหานจิ้งยังคงหน้าบูดหน้าบึ้ง แววตาขุ่นเคือง ก็เสียงเบาเตือนว่า "จิ้งจิ้ง อย่าเป็นอย่างนี้เลย ยังไงผู้จัดการฝ่ายหยวนก็เป็นผู้จัดการพวกเรา ถึงแม้…… เธอเองก็ไม่ควรรังเกียจเขา ทำท่าไม่ดีใส่เขาอย่างนั้นนะ"
"ฉันไม่ได้รังเกียจเขาสักหน่อย ฉัน…… ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว" หานจิ้งเม้มปาก ก้มหน้านิ่ง
อีกไม่นาน เวลาเลิกงานก็มาถึง
ทุกคนเก็บของทยอยกลับ
วันนี้หานจิ้งเองก็ไม่อยากทำงานล่วงเวลา เก็บของเสร็จก็เดินออกมาพร้อมซูจิ่นชู