ซูจิ่นชูกลับบ้านด้วยความรู้สึกผิด เมื่อเห็นเสี่ยวเหวินก็รีบถามว่า “คุณผู้ชายอยู่หรือเปล่า”
เสี่ยวเหวินตอบว่า “คุณผู้ชายก็ไม่ได้กลับมาเมื่อคืนค่ะ”
ซูจิ่นชูถอนหายใจอย่างโล่งอก
มิน่าล่ะ เขาถึงไม่โทรหาเธอเลย ที่แท้เขาก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน?
“เสี่ยวเหวิน ฉันขอไปนอนก่อนนะ ไม่ต้องเตรียมอาหารเช้าให้ ตอนนี้ฉันกินอะไรไม่ลง อยากนอนอย่างเดียว” ซูจิ่นชูสั่งเสี่ยวเหวิน
พูดจบก็รีบขึ้นไปอาบน้ำนอน
หลับไปจนกระทั่งกู้หมิงเฉินกลับมาถึงบ้านถึงได้ตื่น ตอนนั้นบ่ายสองโมงแล้ว
“คุณกลับมาแล้ว?”
ลืมตาขึ้นก็เห็นกู้หมิงเฉินนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตรงมุมห้อง เธอจึงลุกขึ้นนั่งทักทาย
กู้หมิงเฉินวางหนังสือในมือ เดินมาคุกเข่าข้างเดียวบนเตียง โอบเธอไว้แล้วถามว่า “เมื่อคืนนอนที่หอพักเหรอ”
“อืม เมื่อคืนคุณไปไหนมา”
ซูจิ่นชู้รู้สึกผิดจึงหลุบตาลง เพื่อไม่ให้เขาถามต่อ หน้าแดงพลางถามถึงที่ไปของเขา
ชายหนุ่มตอบว่า “คุณปู่เรียกผมไปหา แล้วถูกท่านกักตัวให้ค้างคืนด้วยความหวังดีน่ะ”
“คุณมีคุณปู่ด้วยเหรอ” ซูจิ่นชูประหลาดใจ
ชายหนุ่มเคาะหน้าผากเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ผมมีคุณปู่ไม่ได้หรือไง”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันหมายถึง... ไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงมาก่อน” ซูจิ่นชูอธิบายเสียงเบา หน้าขึ้นสี
ชายหนุ่มพลิกตัว กอดเธอแล้วนอนลงอีกครั้ง พลางพูดว่า “ผมมีคุณปู่ ยังมีพี่สาว หลานชาย แล้วก็มีลูกพี่ลูกน้องผู้ชายอีกสองสามคนกับญาติลุงอา ถ้ามีโอกาสพาคุณไปเจอพวกเขาเมื่อไหร่ จะแนะนำให้รู้จักนะ”