ซูจิ่นชูตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น หิวจนท้องร้อง "โครกคราก"
เธอถูกปลุกให้ตื่นเพราะความหิว
ตกลงกันว่าจะแช่น้ำพุร้อนแล้วค่อยกินข้าว แต่หลังจากแช่เสร็จ เธอก็หมดเรี่ยวแรง จึงทิ้งตัวลงนอนทันที ที่ไหนจะยังคิดถึงเรื่องกินข้าวได้?
คิดดูให้ดี เธอไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่หิวจนตื่น!
แต่หลังจากตื่นแล้ว กู้หมิงเฉินไม่อยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าไปไหน
เธอได้แต่ออกไปหาอะไรกินด้วยตัวเอง โชคดีที่มีพนักงานเสิร์ฟอยู่ด้านนอก
หลังจากทราบความต้องการของเธอแล้ว ก็พาเธอไปที่ห้องอาหาร
"ที่นี่เป็นห้องอาหารแบบบุฟเฟต์ เชิญตามสบายเลยนะครับ" พนักงานเสิร์ฟแนะนำ
"ขอบคุณค่ะ"
ซูจิ่นชูกล่าวขอบคุณ
ช่วงเวลานี้ คนในห้องอาหารไม่มากนัก
เธอหยิบจานขึ้นมา ตักอาหารตามใจชอบ แล้วหามุมหนึ่งนั่งลงทาน
หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็ไม่รีบกลับห้อง
เมื่อคืนตอนที่มาถึง ฟ้าก็มืดแล้ว จึงยังไม่ทันได้เห็นสภาพแวดล้อมที่นี่ชัดเจน
เมื่อกี้ตอนกินข้าวเช้า มองออกไปข้างนอกก็สังเกตเห็นว่าที่นี่ร่มรื่นด้วยต้นไม้เขียวขจี ดอกไม้บานสะพรั่งหลากสีสัน อีกทั้งยังมีศาลา ระเบียง และอาคารงดงาม วิวทิวทัศน์งดงามเป็นพิเศษ
ดังนั้นหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เธอจึงออกไปเดินเล่นข้างนอกก่อน สูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วค่อยตั้งใจกลับ
"ท่านประธานเจียง นี่ไม่ใช่ผู้หญิงคนเมื่อวานหรอกหรือ?"
ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ซูจิ่นชูหันไปมอง ก็ต้องพบกับความบังเอิญที่เคราะห์ร้าย ได้พบกับเจียงไห่เผิงกับพวกกลุ่มเมื่อวานโดยไม่ได้ตั้งใจ
คนที่พูดคือหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเจียงไห่เผิง เมื่อวานเธอสังเกตเห็นว่าซูจิ่นชูหน้าตาสวยมาก จึงจำเธอได้ มาวันนี้พอเห็นก็จำได้ทันที