จ้าวซิ่วลี่ออกคำสั่ง ซูต้าจื้อก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวซูจิ่นชู กระชากเธอออกไปข้างนอก
คนในโรงพยาบาลเห็นก็เข้ามาขวาง
จ้าวซิ่วลี่ทำตัวเหมือนนางพาลพุ่งเข้าไปหา ตะโกนใส่พวกเขาว่า "เรื่องของพ่อกับลูกแท้ ๆ พวกคุณยังจะยุ่งอีกหรือ? ฉันดูสิใครกล้าเสือกเรื่องคนอื่น"
คำตะโกนของนาง ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปจริง ๆ
ถึงแม้พวกเขาจะรู้จักซูจิ่นชู แต่สุดท้ายก็เป็นแค่คนผ่านทาง ซูต้าจื้อเป็นพ่อแท้ ๆ ถ้าเกิดเรื่องซัดทอดกันขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์
"ปล่อยฉัน ฉันไม่กลับไปกับคุณ"
ซูจิ่นชูออกแรงขัดขืน อยากจะหลุดพ้นจากการเกาะกุมของซูต้าจื้อ
แต่ซูต้าจื้อก็เป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่โตแล้ว ออกแรงจับเธอไว้แน่น จะปล่อยให้เธอหลุดไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ขณะที่กำลังฉุดกระชากกันมาถึงหน้าลิฟต์ พอดีประตูลิฟต์เปิดออก มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา เห็นเหตุการณ์ก็พุ่งเข้ามาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ช่วยซูจิ่นชูออกมาจากเงื้อมมือของซูต้าจื้อ
ระหว่างที่ช่วย เพราะออกแรงมากเกินไป ยังทำให้ซูต้าจื้อล้มก้นกระแทกพื้นอีกด้วย
"โอ๊ย เอวฉัน"
ซูต้าจื้อนั่งหมอบอยู่บนพื้น มือกุมบั้นเอวของตัวเอง ร้องโอดโอยไม่หยุด
"อ๊ะ สามี คุณเป็นยังไงบ้าง?"
จ้าวซิ่วลี่กรีดร้องเสียงแหลมพุ่งเข้ามา พยุงซูต้าจื้อพลางถาม
"พี่สาว คุณไม่เป็นไรนะ!"
คนที่ช่วยซูจิ่นชูออกมาไม่ใช่ใครอื่น ก็คือโจวจวิ้นฉีนั่นเอง
เขาไม่สนว่าซูต้าจื้อจะเป็นอย่างไร สนใจแต่เพียงสถานการณ์ของซูจิ่นชู
ซูจิ่นชูส่ายหน้า ขอบคุณเขา "ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ช่วยฉันอีกครั้ง"