กู้หมิงเฉินอยู่คนเดียวในห้องหนังสือจนดึกดื่น หลังจากอารมณ์สงบลงแล้ว ถึงได้เปิดประตูห้องหนังสือเดินไปยังห้องนอน
เขาคิดว่า ซูจิ่นชูหลับไปนานแล้ว
ทว่าหลังจากเดินเข้าไปในห้องนอน กลับพบว่า ซูจิ่นชูไม่ได้อยู่ในห้องนอน
“ซูซู?”
ขมวดคิ้วพลางเรียกชื่อ แต่ในห้องน้ำก็ไม่มีใคร
“พ่อบ้านอู๋ คุณนายไปไหนแล้ว”
รีบร้อนลงมาจากชั้นบน ปลุกพ่อบ้านอู๋ถาม
พ่อบ้านอู๋รีบสวมเสื้อคลุมลุกขึ้น พลางถามอย่างร้อนใจว่า “คุณนายยังไม่กลับมาอีกหรือครับ”
“เธอออกไปข้างนอก?”
“ครับ ตอนสามทุ่มกว่า ๆ ออกไปข้างนอก แล้วให้ผมหารถให้ บอกว่าจะไปโรงพยาบาล คุณยายของคุณนายนอนอยู่ที่โรงพยาบาล คงจะมีเรื่องอะไรที่โรงพยาบาล ถึงให้คุณนายไป” พ่อบ้านอู๋อธิบาย
กู้หมิงเฉินขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรไปที่โรงพยาบาลทันที
ทางโรงพยาบาลตอบเขาว่า ซูจิ่นชูมาที่โรงพยาบาลจริง ไปมีเรื่องกับพ่อและแม่เลี้ยงของตัวเอง แล้วก็แจ้งความด้วย แต่เรื่องจบไปแล้ว
“ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ต้องบอกผมก่อน เตรียมรถให้ที ฉันจะไปโรงพยาบาล” หลังจากกู้หมิงเฉินวางสาย ก็พูดกับพ่อบ้านอู๋ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
พ่อบ้านอู๋พยักหน้า รีบจัดรถอีกคันไปส่งเขาที่โรงพยาบาล
ที่จริงพ่อบ้านอู๋อยากอธิบายว่า ก่อนจัดรถให้คุณนาย ได้ถามคุณนายแล้ว แต่ตอนนี้รู้สึกว่าอธิบายไปก็ไร้ความหมาย ดูท่าต่อไปไม่ว่าเรื่องอะไร ก็ควรจะรายงานคุณผู้ชายก่อน ไว้ใจคุณนายทั้งหมดไม่ได้
ระหว่างทาง กู้หมิงเฉินโทรหาซูจิ่นชู