“เสี่ยวชู เธอจะทำยังไงต่อดี?” หานจิ้งถามด้วยน้ำเสียงปวดใจ
ซูจิ่นชูเม้มริมฝีปากแล้วพูดเสียงเบาว่า “หนูไม่รู้หรอก จริง ๆ แล้ว… หนูน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าผู้ชายอย่างเขา คงไม่มีทางปล่อยให้ความรู้สึกว่างเปล่าได้หรอก จริง ๆ ตอนที่เราได้รู้จักกัน ก็เพราะว่าเขาถูกคนที่ชอบทำร้ายน้ำใจ เขาเสียใจก็เลยแต่งงานกับหนู เพราะงั้นหนูน่าจะทำใจยอมรับได้แล้วล่ะว่าในใจเขามีคนอื่น”
“แต่เธอก็ยังเสียใจอยู่ใช่ไหมล่ะ?” หานจิ้งถามเสียงอ่อน
“ก็แน่อยู่แล้ว” ซูจิ่นชูยิ้มขมขื่น “จะบอกว่าไม่เสียใจก็โกหกน่ะสิ เพราะยังไง… เราก็เป็นสามีภรรยากัน ถ้ารู้ว่าในใจเขามีคนอื่น หนูจะไม่เสียใจได้ยังไง? แต่เธอวางใจเถอะ หนูก็ไม่ได้เศร้าอะไรมากมาย แค่สงสัยหน่อย ๆ ว่าคนที่เขาชอบน่ะเป็นคนยังไง แล้วก็สงสัยด้วยว่าทำไมเขาถึงมาแต่งงานกับหนู? ก่อนหน้านี้หนูนึกมาตลอดว่าเขาคงถูกแฟนสาวทำร้ายน้ำใจ เสียใจก็เลยทำไปตามอารมณ์ชั่ววูบถึงได้มาอยู่กับหนู แต่พอนึกดูอีกทีก็รู้สึกว่าไม่ใช่ แล้วหนูก็เคยเห็นผู้หญิงคนนั้น รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้รักกันลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น เพราะงั้นหนูเลยสงสัยมากว่าที่เขาแต่งงานกับหนูน่ะ เพราะอะไรกันแน่”
“ในเมื่อเธอก็รู้จักกับโจวจวิ้นฉี สู้ถามเขาดูสิ เขาต้องรู้เรื่องพี่สาวของเขาแน่ ๆ ลองถามเขาดู บางทีก็อาจจะรู้เหตุผล” หานจิ้งแนะนำ
“อืม ที่เธอพูดก็มีเหตุผล” ซูจิ่นชูพยักหน้า “เดี๋ยวหนูหาทางไปถามโจวจวิ้นฉีดู จิ้งจิ้ง ขอบใจมากนะ”
“ระหว่างเรา จะพูดว่าขอบใจก็เห็นห่างกันแล้ว แถมฉันก็แค่ให้คำแนะนำนิดหน่อย แต่ว่าถ้าเธอยังเสียใจ แล้วอยากหาคนไปกินของอร่อยแก้เซ็ง ฉันไปด้วยได้ทุกเมื่อ” หานจิ้งพูดอย่างเที่ยงธรรม