"ฉันใส่ชุดแบบนี้ ดูแปลกมากไหม จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ชินเลย เน็กไทแน่นมาก จนแทบหายใจไม่ออก" โจวจวิ้นฉีดึงเน็กไทตัวเองอย่างเคอะเขิน พลางพูดขึ้นอย่างอายๆ
ซูจิ่นชูเม้มปากยิ้มเบาๆ มองเขาดึงเน็กไทจนเบี้ยว จึงรีบเตือนว่า "เน็กไทเธอถูกดึงจนเอียงแล้ว เลยทำให้อึดอัด จัดให้เข้าที่ก็หายแล้ว"
"จะ... จะจัดยังไงดี พี่สาวช่วยผมหน่อยได้ไหม" โจวจวิ้นฉีหน้าแดงก่ำถามขึ้น
ซูจิ่นชูเม้มริมฝีปาก รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรช่วยเขาจัดดีหรือไม่ เพราะอย่างไรก็เป็นชายหญิงที่ไม่สนิทกัน อีกทั้งเธอก็แต่งงานแล้ว ควรเว้นระยะห่างจากเพื่อนต่างเพศจะดีกว่า
"พี่สาว ช่วยผมไม่ได้หรือครับ" โจวจวิ้นฉีอ้อนวอนด้วยท่าทีเว้าวอน
ซูจิ่นชูเป็นคนใจอ่อน เมื่อเห็นเขาวิงวอนเช่นนี้ ก็ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจว่า "ก้มหัวลงมาเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยจัดให้"
โจวจวิ้นฉีดีใจมาก รับก้มหัวลงทันที
ซูจิ่นชูก็เพิ่งมาเรียนรู้วิธีผูกเน็กไทหลังจากแต่งงานกับกู้หมิงเฉินนั่นเอง
ช่วยไม่ได้ กู้หมิงเฉินเวลาสวมชุดสูท มักจะขอให้เธอผูกเน็กไทให้เสมอ ต่อให้ตอนแรกฝีมือเธอแย่มาก ผูกได้เอียงกะเท่เร่ เขาก็ยังยืนกรานให้เธอทำ
จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เทคนิคการผูกเน็กไทของเธอก็ชำนาญขึ้นเรื่อยๆ
นิ้วมือขาวสะอาดอวบอิ่มขยับอย่างคล่องแคล่ว ปลดปมเน็กไทของโจวจวิ้นฉีออก แล้วลูบให้เรียบตึง ก่อนจะผูกให้ใหม่อย่างประณีต
ดวงตาของโจวจวิ้นฉีจับจ้องตามการเคลื่อนไหวของนิ้วมือเธอ เพราะเหตุที่ต้องผูกเน็กไท ทำให้ทั้งคู่ยืนชิดกันมาก ลมหายใจสอดประสาน เขาแทบมองเห็นขนอ่อนเล็กๆ บนแก้มขาวดุจหยกของเธอได้ชัดเจน ช่างน่ารักเหลือเกิน