ซูจิ่นชูถือถาดเล็ก เลือกขนมสองอย่างที่ดูน่ากิน นั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งพลางชิมไปด้วย
กู้หยุนเหิงมองดูเธออยู่ไกล ๆ ตอนกินขนมแก้มเธอป่องออกมาน่ารักเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่เขาเคยเลี้ยง มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว คิดไม่ถึงว่าจะมีคนที่น่ารักขนาดนี้แม้แต่ตอนกินข้าว
"ซูซู"
กู้หยุนเหิงกำลังจะเดินเข้าไปหากลับถูกกู้หมิงเฉินเดินไปหาซูจิ่นชูก่อน
"คุณกลับมาแล้ว? เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้ต่อยกันใช่ไหม!"
ซูจิ่นชูดีใจที่เห็นเขาแต่ก็ตกใจ รีบถามด้วยความเป็นห่วง
กู้หมิงเฉินอึ้ง ยกมือขึ้นลูบหัวเธอแล้วพูดว่า "ผมไม่ได้มีนิสัยชอบใช้ความรุนแรงนะ จะลงมือตีคนอื่นได้ยังไง จริง ๆ แล้วโจวจวิ้นฉีคนนี้เป็นน้องชายของเพื่อนผมคนหนึ่ง แต่ไม่ได้เจอกันหลายปีเลยจำไม่ได้"
ซูจิ่นชูถอนหายใจโล่งอก พูดด้วยความหวาดกลัวว่า "คุณไม่เข้าใจผิดก็ดีแล้ว ฉันกลัวแค่ว่าคุณจะเข้าใจผิด"
"เรากลับบ้านเถอะ" กู้หมิงเฉินเสนอ
ซูจิ่นชูอยากบอกว่าเธอมากับเหอรั่วรั่ว ควรจะบอกเหอรั่วรั่วสักหน่อยก่อนค่อยกลับ
แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเหอรั่วรั่วก็ไม่ได้บอกเธอเลยว่าหายไปไหน
นี่เป็นงานวันเกิดเพื่อนของรั่วรั่ว คงไม่เป็นไร
เธอเลยส่งข้อความให้เหอรั่วรั่วแล้วก็ไปกับกู้หมิงเฉิน
กู้หยุนเหิงมองดูพวกเขาจากไป ร้อนใจเหมือนมีมือมาจับใจแต่ก็จนปัญญา
แผนเดิมคือให้กู้หมิงเฉินเป็นแขกรับเชิญพิเศษขึ้นเวทีในคืนนี้ ตอนนั้นซูจิ่นชูจะได้รู้ตัวตนของเขา แล้วตัวเขาเองจะเข้าไปปลอบใจเธออย่างเหมาะสม