กู้หยุนเหิงกับซูจิ่นชูไปโรงพักเพื่อบันทึกปากคำ ภายใต้การยืนกรานของเขา ตำรวจจึงรีบเรียกคุณเฉินมาเผชิญหน้า
แต่คุณเฉินยืนกรานหนักแน่นว่า คืนนี้ตัวเองดื่มเหล้าอยู่ในคลับ ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
“อาเจ๊กตำรวจ ผมมีพยานบุคคลแล้วก็กล้องวงจรปิดด้วย” คุณเฉินพูดพลางหัวเราะ
กู้หยุนเหิงโกรธจนวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา “ตรงแยกก็มีกล้องวงจรปิดนะ ตั้งหลายคนเห็นหมด นายคิดว่าทุกคนตาบอดหรือไง”
“ระวังพฤติกรรมตัวเองด้วย” ตำรวจพูดเตือนด้วยสีหน้านิ่ง
หลังจากถูกปล่อยตัว คุณเฉินก็จัดระเบียบคอเสื้อตัวเอง แล้วยักไหล่พูดกับตำรวจว่า “อาเจ๊กตำรวจ พวกคุณก็เห็นแล้วนี่ครับ ต่อหน้าตำรวจเขายังกล้าทำกับผมแบบนี้ เรื่องใส่ร้ายป้ายสีก็ต้องง่ายเหมือนปอกกล้วยแน่ๆ เพราะฉะนั้น ผมบริสุทธิ์จริงๆ นะครับ”
“ไอ้เลวเอ๊ย…”
“อย่าใจร้อน” ซูจิ่นชูตวาดห้ามเขาไว้
“พี่ตำรวจครับ ตรงแยกมีกล้องวงจรปิดนะครับ ลองดึงภาพออกมาดู ก็รู้ความจริงแล้วไม่ใช่หรือ”
หลังจากตวาดห้ามกู้หยุนเหิงแล้ว ซูจิ่นชูก็เสนอตำรวจอีกครั้ง
แต่ตำรวจกลับพูดว่า “เธอคิดว่าพวกเราไม่นึกถึงหรือไง ตอนแรกเราก็ไปดึงภาพวงจรปิดทันที แต่กล้องที่นั่นเสีย ยังซ่อมไม่เสร็จ ก็เลยไม่ได้ภาพอะไรเลย ยังมีกล้องอีกตัวหนึ่ง แต่ระยะค่อนข้างไกล ภาพก็เบลอ มองรายละเอียดไม่ค่อยชัด”
ซูจิ่นชูขมวดคิ้ว
กล้องวงจรปิดเสียได้จังหวะขนาดนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก!
เธอมองไปที่คุณเฉิน คุณเฉินทำท่ายักคิ้วใส่เธออย่างย่ามใจ
เพราะหลักฐานไม่ชัดเจน ตำรวจจึงต้องปล่อยตัวคุณเฉินไป
ก้าวออกจากประตูโรงพัก คุณเฉินย่ามใจพูดกับซูจิ่นชูว่า “แม่สาวน้อย คิดจะจัดการฉัน เธอยังอ่อนหัดเกินไป ถ้าเธอรู้จักเจียมตัว ก็ไปชำระล้างตัวเองให้สะอาด แล้วมาขอขมาฉันยอมแพ้ บางที ฉันอาจจะทำให้วันคืนของเธอดีขึ้นก็ได้”