"ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
ซูจิ่นชูตะโกนลั่น หลังจากออกจากตรอกก็วิ่งสุดชีวิตมุ่งหน้าไปทางถนนใหญ่
บนถนนใหญ่คนมาก ต้องมีใครสักคนยอมช่วยเธอแน่
"หยุดนะ อีลูกอกตัญญู แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
ซูต้าจื้อก็ตะโกนพลางวิ่งไล่ตาม เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ เกือบจะเป็นลมล้มพับไป
"ซูจิ่นชู?"
กู้หยุนเหิงขับรถผ่านมาทางนี้ แล้วก็เห็นเธอวิ่งตรงมาทางเขา เขาจอดรถทันที ลดกระจกลงมองเธอด้วยความตกใจ
"ท่านประธานกู้? ช่วยฉันด้วย"
ซูจิ่นชูเห็นเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถของเขาหวังจะขึ้นไป
กู้หยุนเหิงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเธอร้อนรนอยากขึ้นรถของเขาจึงรีบถามว่า "คุณจะทำอะไรน่ะ? จะขึ้นรถผมทำไม? อธิบายให้ชัดก่อน"
"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ท่านประธานกู้ รีบออกรถเถอะ"
พอขึ้นรถแล้ว ซูจิ่นชูก็พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
แต่กู้หยุนเหิงกลับหัวดื้อ ก่อนหน้านี้เขาเคยเข้าใจผิดว่าซูจิ่นชูสนใจเขา ทำให้เขารู้สึกขายหน้าและเสียใจอยู่นาน
ตอนนี้เห็นซูจิ่นชูขึ้นรถของเขาอีกครั้งด้วยความสมัครใจ เขารู้สึกว่าจะปล่อยให้ซูจิ่นชูจูงจมูกเขาเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว
ดังนั้นแทนที่จะออกรถ กลับดับเครื่อง เปิดประตูลงจากรถเสียเฉย ๆ
"ผมไม่ไป ต้องอธิบายให้เคลียร์ก่อน ทำไมคุณถึงขึ้นรถผม มันหมายความว่ายังไง คุณไม่ได้บอกว่าไม่สนใจผมหรือไง ไม่สนใจแล้วยังจะขึ้นรถผมอีก"