กู้หมิงเฉินโกรธจนกำหมัดแน่น ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหลินซือหย่วนอีก ถ้าไม่เกี่ยวข้องแล้วเธอจะโกรธทำไม?
คิดจะตามไปก็รู้สึกว่าไร้ความหมาย
อีกอย่าง เขายังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ
ดังนั้นจึงโทรศัพท์ไปหาหยวนป๋อเหวิน ให้หยวนป๋อเหวินบอกหานจิ้ง ให้หานจิ้งช่วยดูแลซูจิ่นชูก่อน
"ทำไมคุณไม่ไปดูแลเธอเองล่ะ?" หยวนป๋อเหวินถาม
กู้หมิงเฉินตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไม่อยากดูแล"
หยวนป๋อเหวิน "…"
วางโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายแล้วยักไหล่ แต่ก็ยังใส่เสื้อคลุมแล้วออกไปตามหาหานจิ้ง
เด็กคนนี้ ตั้งแต่ครั้งก่อนที่สงสัยว่าเขาชอบเธอ ช่วงนี้ก็เอาแต่หลบหน้าเขาตลอด
ครั้งนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้มีข้ออ้างไปหาเธอ
หลังจากกู้หมิงเฉินวางสายจากหยวนป๋อเหวิน ก็โทรหาโจวอี้ทันที ให้เขาจัดการนัดพบกับก่วนเชาโดยด่วน
วันนี้เขาเองก็ผลัดการพบไปก่อน แล้วจู่ๆ ก็นัดด่วนอีก
ก่วนเชาเองก็โกรธไม่น้อย
แต่ก็ยังไปตามนัด เพียงแต่เมื่อมาถึงแล้วก็พูดกับกู้หมิงเฉินด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ท่านกู้ ถ้าคุณไม่มีใจจะร่วมมือกันจริงๆ การพบกันของเราก็เสียเวลาเปล่า"
"นี่พอจะแสดงความจริงใจได้ไหม?"
กู้หมิงเฉินยื่นข้อเสนอของตัวเองออกไปตรงๆ
ก่วนเชารีบหยิบสัญญาขึ้นมาอ่านดู เมื่อเห็นข้อตกลงข้างในแล้ว ดวงตาแทบถลน
เขาคิดว่ากู้หมิงเฉินจะให้อะไรมากมาย แต่ไม่คิดเลยว่าที่กู้หมิงเฉินให้ จะมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
"ทำไม?" ก่วนเชาถามอย่างไม่เข้าใจ
บนฟ้าไม่มีทางตกลงมาเป็นพายแน่ ถ้าจู่ๆ มันตกลงมาจริง มันต้องมีเหตุผลอื่นแน่
ถึงเขาจะเป็นเด็กสายวิทย์ ทุ่มเทค้นคว้าเทคโนโลยีอย่างเดียว แต่ก็ไม่ได้โง่