เจียงหนานตายแล้ว
เขาตายในภัยพิบัติครั้งนี้
ก่อนสิ้นใจ เขาอัปโหลดทรัพยากรทั้งหมดที่เหลืออยู่ เพื่อส่งคืนให้ต้าซย่า
ผู้ล่วงลับจากไปแล้ว ส่วนคนที่ยังมีชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อ
ชีวิตมักค่อย ๆ ซ่อมแซมตัวเองไปทีละน้อย ท่ามกลางความพังทลายเช่นนี้
「ระบบ วิเคราะห์แหล่งดินเหนียวสำหรับทำอิฐให้ฉันที!」
【กำลังวิเคราะห์……】
【ติ๊ง—ตรวจพบแหล่งดินเหนียวคุณภาพดี ห่างไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเจ้าภาพประมาณ 5 กิโลเมตร ใต้โค้งแม่น้ำฝั่งเหนือของแอ่งหุบธาร เนื้อดินละเอียดและเหนียวเป็นพิเศษ เหมาะสำหรับเผาเป็นอิฐดิบ!】
「5 กิโลเมตรเหรอ?」
หยางหลิ่วอึ้งไป หากเป็นเวลาปกติ ระยะทาง 5 กิโลเมตรก็วิ่งไปถึงได้ในไม่กี่นาที
แต่ตอนนี้ด้านนอกมีแต่หิมะปกคลุมสุดลูกหูลูกตา
แม้แต่ทิศทางก็ยังแยกไม่ออก เขามีระบบคอยบอกเส้นทาง จึงไปถึงได้ไม่ยาก แต่จะกลับมาได้หรือเปล่า นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เทือกเขาเหมันต์นิรันดร์ เหตุใดถึงได้ชื่อว่าเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์
ก็เพราะหิมะที่ปกคลุมทั่วทุกหนแห่งทำให้ผู้คนหลงทิศหลงทาง และสุดท้ายผู้บุกเบิกก็อาจแข็งตายอยู่ข้างนอก
นี่เป็นเพียงสภาพอากาศสุดขั้วของเหล่าผู้บุกเบิกเท่านั้น หากเป็นฤดูหนาวจริง ๆ ท่ามกลางภูเขาหิมะอันกว้างใหญ่และที่ราบขาวโพลนไร้ขอบเขต ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ป่ารอบข้างต่างหิวโหยจนรอไม่ไหว พวกมันเฝ้ารอให้เหยื่อเดินเข้ามาหาเองมานานแล้ว หากเขาปรากฏตัวบนลานหิมะ ก็เท่ากับมอบของขวัญให้ฝูงสัตว์เหล่านั้น