หยางหลิ่วเตะไปทีหนึ่ง แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่หายแค้น
เขาหยิบขวานบุกเบิกขึ้นมา ฟันใส่กิ่งไม้ทีหนึ่ง
“ปัง—”
กระรอกในโพรงไม้ตกใจจนตัวแข็งทื่อ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมีเคราะห์ลอยมาจากฟ้าแบบนี้?
ตอนนี้หยางหลิ่วมีพละกำลังมหาศาล เพียงไม่กี่ทีก็โค่นต้นไม้ลงได้ พอต้นไม้ล้ม เขาก็ตะโกนว่า “หมาป่าสีเทา จัดการพวกมันซะ!”
หมาป่าสีเทาได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองหยางหลิ่ว ก่อนจะพุ่งออกไป
ไม่นานมันก็คาบกระรอกสามตัวกลับมา แล้วโยนพวกมันลงตรงหน้าหยางหลิ่วอย่างรังเกียจ กระรอกยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ตกใจจนไม่กล้าขยับ
แม่กระรอก: จอมมารกระรอก!
หยางหลิ่ว ย่อตัวลงตรงหน้า เรื่องที่เจียงหนานสละชีวิตส่งผลต่อสีหน้าของเขาไม่น้อย ตอนนี้เมื่อเห็นลูกกระรอกตัวน้อยสั่นเทา เขาก็เกิดความคิดอยากควบคุมชีวิตของผู้อื่นขึ้นมา
“พวกแกเป็นคนด่าฉันใช่ไหม?”
หยางหลิ่วคว้ากระรอกตัวที่ใหญ่กว่าแล้วยกขึ้น ก่อนจะดีดหน้าผากมันทีหนึ่ง
กระรอกเจ็บจนสะดุ้ง นางอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้มาหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่าอยู่ดี ๆ หิมะจะตก แถมยังถูกสัตว์สองขาจับตัวขึ้นมาอีก
น่าสงสารจริง ๆ!
ส่วนลูกกระรอกอีกสองตัวก็ไม่ต้องพูดถึง พอเห็นแม่ถูกจับขึ้นมา พวกมันก็พยายามลุกขึ้น แต่กลับถูกแรงกดดันของหยางหลิ่วข่มจนไม่กล้าขยับ
ลูกกระรอกทั้งสามหมอบราบกับพื้น ก้มหัวให้จอมมารกระรอกเพื่อขอบคุณในพระกรุณา
หยางหลิ่วเห็นแล้วก็อารมณ์ดี เขาหยิบผลบลูเบอร์รีจากตะกร้าไม้ไผ่ออกมาส่วนหนึ่งแล้วยื่นให้แม่กระรอก